04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Seyfeddin-i Halvetî ”rahmetullahi aleyh”

İKİ ŞEYİ UNUTMA

Bu zât, bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan!

İki şeyi unutup, hâtırlama hiçbir an.

Allah için yaptığın “İyi amelleri”ni.

Gayrinin sana olan “Kırıcı halleri”ni.

Zîrâ sen bir iyilik yapmışsan, o bitmiştir.

Yâni onun sevâbı, defterine geçmiştir.

Lâkin başkalarına onu her söyledikçe,

Kazandığın o sevap, hep azalır gittikçe.

İki şey de vardır ki, uygun olmaz unutmak.

Bunlardan biri “Ölüm”, biri de “Cenâb-ı Hak”.

Nasıl unutulur ki bu ölüm, yâni bu mevt,

Hepimizin başına gelecektir âkıbet.

Mü’min sever “Ölüm”ü, ve onu hiç unutmaz.

Zîrâ ölüm olmadan, Rabbine kavuşamaz.

Kim “Ölüm”ü yirmi kez düşünürse bir günde,

Yatakta ölse dahî, “Şehit”tir öldüğünde.

Nasıl unuturuz ki hem dahî “Rabbimiz”i,

Yaratan ve hayatta durduran Odur bizi.

Biz, Onun kudretiyle ayakta duruyoruz.

Kudretini az çekse, bir anda “Yok” oluruz.)

Bir gün de buyurdu ki: (Elbette “Ölüm” vardır.

Ölüm, rûhun bedenden ayrılıp çıkmasıdır.

Öyle şiddetlidir ki “Can çıkma” acısı hem,

“Hiç”tir onun yanında dünyâdaki her elem.

Sanki onun içinde bir “Dikenli çalı” var.

Onu tutup, ağzından kuvvetle çekiyorlar.

"Diken"lerin herbiri, takılmış etrâfına.

O yerleri yırtarak, çok elem verir ona.

İşte bu çalıdaki “Dikenler”, sanki aynen,

Bir “Dünyâ bağlılığı, sevgisi”dir esâsen.

Para pul, mevkî makam, nâm ve şöhret, sîm-ü zer,

Dünyâ için olursa, “Diken”dir hepsi birer.

Bunlar, hâlis niyetle, yâni sırf Allah için,

Talep edilirlerse, olmazlar fenâ, çirkin.

Ve lâkin istenirse nefse tâbi olarak,

Bu takdîrde “Günâh” ve zararlıdır muhakkak.

İşte bu bağlantılar, “Diken” olup hep birer,

Rûhunun çıkmasına mâni oluverirler.

Ne kadar çok olursa, onun böyle “Diken”i,

Rûhu da, o nisbette zor terk eder bedeni.

Dünyâ bağlılıkları azaldığı nisbette,

Az olur “Can acısı”, kolay olur mevti de.

Bu türlü bağlılıklar, çok azaldığı zaman,

Olur rûhun çıkması, gâyet kolay ve âsân.

Ve eğer kurtulursa bunlardan tamâmiyle,

Rûhu çıkıp gider de, haberi olmaz bile.)