04 - "ÖLÜM, KABİR, KIYÂMET" HALLERİ

Abdullah-ı Bosnevî “Rahmetullahi Aleyh”

ÖLÜM, SONSUZ YOLCULUK

Allah adamlarından olan bu mübârek zât,

Kızına vasiyyette şöyle etti nasîhat:

Kızım, bu hayâtımız bitecek bir gün elbet,

Ve “Ölüm”le birlikte başlıyacak “Âhiret”.

Bu dehşetli hakîkat karşısında, her insan,

Bu iki şey hakkında düşünmeli her zaman.

Hayâta niçin geldik ve neden dünyâdayız?

Nedir yaşamaktaki gâye ve maksadımız?

Yâni bu “Ölüm” nedir, “Âhiret” ne demektir?

Bunları, her insanın öğrenmesi gerektir.

İşte cenâbı Allah, Kitâbında meâlen,

Buyurdu: (Yarattım ki bütün insanları ben,

Benim azametimi bilip idrâk etsinler.

Ve bana îmân edip, ibâdet eylesinler.)

Bir gün ona sordular: (Efendim, neden acep,

Hakîkî müslümânlar güler yüzlü olur hep?)

Buyurdu: (Güler yüzlü olur mü’min esâsen.

Zîrâ mü’min olmanın şiârı budur zâten.

Zîrâ hâlis müslümân, “Ölüm”ü unutmaz hiç.

Ölümü çok anmak da, verir neş’e ve sevinç.

Çünkü “Ölüm”, başıdır sonsuz bir yolculuğun.

Hazırlanmak lâzımdır bu sefere çok yoğun.

İnsan, dünyâda bile çıksa bir yolculuğa,

Birkaç gün evvelinden koyulur hazırlığa.

“Ölüm seferi”ninse, değildir günü belli.

Zîrâ hep ânî gelir insanların eceli.

İşte, bu yolculuğu çok düşünen bir insan,

Yapar hazırlığını gelmeden henüz o an.

Bu dünyâ “Hayâl” olup, gâyet kısa zamandır.

“Sonsuz”a nisbet ile, ömür, sanki “Bir an”dır.

Bunun da çoğu gitti, azı kaldı geriye.

Kavuşmaya bakalım rızâ-i ilâhîye.

“Ölüm” uyandırmadan, uyanalım ki şu an,

Yoksa mahşer gününde, oluruz gâyet pişmân.)

Her ne zaman nasîhat etse idi o halka,

“Ölüm” ve “Âhiret”ten bahsederdi mutlaka.

Bir gün de buyurdu ki: (Kardeşlerim bu hayat,

“Hayâl”den ibârettir, değildir hiç hakîkat.

Şimdiden kendinizi “Ölüm” ve sonrasına,

Hazırlayın ki zîrâ bu, çabuk erer sona.

“Âhiret hayâtı”nın ebedî olduğunu,

Kıyâmette, işlerden “Hesap” sorulduğunu,

İnsan iyi anlarsa, mesele kalmaz, fakat,

Anlamadan ölürse, pişmân olur o heyhât!

Ölüp kabre girince, der: “Eyvâh, ben ne yaptım?

Niçin bu hakîkati dünyâda anlamadım?”

Bilmeden bu iş olmaz, bu din “Bilmek” dînidir.

Dîni öğrenmek ise, “Amel etmek” içindir.)