03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Ali bin Muvaffak “Rahmetullahi Aleyh”

GÜNÂH İŞLİYECEKSEN...

İslâm âlimlerinden olan bu evliyâ zât,

Bir gün talebesine şöyle etti nasîhat:

(“Hâlis mü’min” odur ki, ödü kopar günâhtan.

Ufak bir günâh için, hayâ eder Allahtan.

Kötü bilmez kimseyi, aslâ etmez “Sû-i zan”.

Bunun çirkinliğini bilmiyor çoğu insan.

Halbuki bir müslümân, çok nâfile ibâdet,

Yaparak, ömür boyu eylese buna gayret,

Bunlardan kazandığı o “Sevaplar”ı, yine,

Meselâ terâzinin konsa bir kefesine,

Öbürüne de bir tek “Sû-i zan” seyyiesi,

Konulsa, ağır gelir işbu “Günâh” kefesi.

Çünkü “Kul hakkı” olup, vebâli çok büyüktür.

Âhirete kalırsa, tahammülü zor “Yük”tür.)

Bir gün de, huzûruna gelerek bir müslümân,

Nasîhat isteyince, buyurdu ki o zaman:

(Günâh işliyeceksen, iyice düşün, taşın.

Allahın gönderdiği bir “Rızk”ı yeme sakın.

Ona isyân etmeği düşünüyorsan şâyet,

Onun “Mülk”ünden çık da, başka yerde isyân et.

Hem mülkünde oturup, hem rızkını yiyerek,

Hem de gördüğü yerde, olur mu isyân etmek?

“Melekül mevt” gelince almak için rûhunu,

Müsâde etme sakın ve yanından kov onu.)

O müslümân dedi ki: (Efendim, nasıl olur.

İmkân var mı hiç buna, melek nasıl kovulur?)

Buyurdu ki: (Öyleyse tövbe eyle durmadan.

Zîrâ ölüm meleği ânî gelir çok zaman.

Mezarda “Münker-Nekîr” ismindeki melekler,

Gelirse, kov onları süâle çekmesinler.)

Dedi ki: (Ey efendim, kovamam ben onları.)

Buyurdu ki: (Öyleyse hazırla cevapları.)

Bir gün de bir müslümân, gelerek bu “Velî”ye,

Ricâ etti: “Bana bir nasîhat eyle” diye.

Buyurdu: (Bir günâha, deme sakın “Bu ufak”.

Sen onunla Rabbineâsî oldun, ona bak.

Günâhın küçüğü de “Büyük”tür, eyle hayâ.

Çünkü isyân etmektir o da Hak teâlâya.)

Birine mektup yazıp, buyurdu ki: (Evlâdım,

“Ecel”, hep ardımızdan geliyor adım adım.

Hesâba çekilmeden, görün hesâbınızı.

Ölmeden tövbe edip, isteyin affınızı.

Zîrâ kıyâmet günü, mâzeret kabûl olmaz.

“Tövbe” için, bu günden müsâit gün bulunmaz.

Herkes, amelleriyle gelir mahşer yerine.

İnsanların halleri, benzemez birbirine. 

Ne mutlu şu kula ki, çok azdır “Günâh”ları.

Ne yazık şunlara ki, Arşa çıkar “Âh”ları.)