03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Bedreddîn Serhendî “Rahmetullahi Aleyh”

GÜNÂH, KALBİ KARARTIR

Bu zât, bir sohbetinde buyurdu: (Ey insanlar!

Büyük bir hazînedir günâhlara istiğfâr.

“Benim, tövbe edecek ne günâhım var?” demek,

Müslümâna yakışan bir kelâm değildir pek.

Şöyle ki, rağbet etse bir kişi bu “Dünyâ”ya,

Girer her nefesinde o kimse bir günâha.

Zîrâ Peygamberimiz şöyle buyurmuşlardır:

“Dünyâya düşkün olmak, günâhların başıdır.”

Bir saatte “Bin nefes” insan alıp veriyor.

Bu, yirmidört saatte, “Yirmidörtbin” oluyor.

İşte bu nefesleri, kul alırsa gafletle,

Yâni sarılmış ise dünyâya muhabbetle,

Ve bir “Günâh” işleyip, üzülmüyorsa şâyet,

Onun her nefesine, yazılır bir mâsıyyet.

Bir günde, “Yirmidörtbin günâh” olur bu ise.

Demek ki “Tövbe etmek” ne de çok lâzım bize.

Eğer tövbe edersek şartlarına uyarak,

Günâhları, “Sevâb”a çevirir cenâbı Hak.)

Bir gün de buyurdu ki. (Korkunuz, sakınınız.

Dünyâ adamlarına, pek yakın olmayınız.

“Dünyâ malı”,geçici, hem de aldatıcıdır.

Bu gün senin ise de, yarın başkasınındır.

Aklı olan, buna hiç gönül vermez velhâsıl.

“Âhiret derdi” ile dertlenmiştir o asıl.

Bu dert, onun öyle çok sarmıştır ki içini,

Düşünür gece gündüz cehennem ateşini.

Günâh ve kusurları, “Dağ” gibi gelir ona.

Bu yüzden boynu bükük, mahcuptur Allahına.

O, Rabbinin katında affa kavuşmak için,

Gece sessizliğinde, ağlar hep için için.)

Bir gün de buyurdu ki. (Dinleyin ey insanlar!

Gönüller kararıyor işlendikçe günâhlar.

Bu “Günâh” kirlerinin temizlenmesi için,

Çok tövbe etmelidir, yolu budur bu işin.

Kâfir de olsa bile, sakının kalp kırmaktan.

Zîrâ daha günâhtır, bu, “Kâbeyi yıkmak”tan.

Ey insan, unutma ki, öleceksin sen dahî.

Hiç günâh işleme ki, azap çetin Vallahi.

Her ne işledin ise dünyâda hatâ, günâh,

Hepsinin hesâbını soracak senden Allah.

“İyi kul” şöyledir ki, büküktür boynu dâim.

Der ki: “Bu günâhlarla, ne olur benim hâlim?”

Mahcûbiyyet içinde, hayâ eder Allahtan.

“Allah korkusu” ile kaçınır her “Günâh”tan.

İyi amellerini unutur, hâtırlamaz.

Lâkin “Günâh”larını, hiç hâtırdan çıkarmaz.

Unutur kendisine yapılan eziyyeti.

Ve lâkin hiç unutmaz “Ölüm” ve “Âhiret”i.)