03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

İmâm-ı Rabbânî “Rahmetullahi Aleyh”

OĞLUM, SEN NE GARİPSİN

Bu zât buyuruyor ki: (Oğlum, sen ne garipsin.

Kulları memnun edip, Rabbi gücendirirsin.

Daha mı mühimdir ki sence kulun rızâsı,

Günâhlara dalarak, edersin onu râzı.

Her sıkıntıyı aşmak arzu edersen şâyet,

“Günâh”ını düşünüp, istiğfâra devam et.

Sağlamlar hasta olur, gençler olur ihtiyâr.

“Ecel”, her bir insanı, bir gün gelip yakalar.

Çıkar senin rûhun da cesedinden bir zaman.

Ânında ayrılırsın evlâdından, malından.

Kefenlenip, mezara konursun belki yarın.

Malların taksîm olur, yetim kalır evlâdın.

“Günâh”ın karşılığı, “Ateş” olur o günde.

Öyleyse iyi sakın bir günâh gördüğünde.)

Bir gün de buyurdu ki: (Şimdi vardır cehennem.

Dünyâ ateşlerinden daha şiddetlidir hem.

Bu şiddetli azaptan kurtulabilmek için,

“Haram”dan sakınması lâzım gelir kişinin.

Kim haramdan kaçarsa, bulur izzet ve şeref.

Kim de “Günâh” işlerse, zelîl olur mâlesef.

Her kişi, dünyâdaki her amelinden, bizzât,

Hesâba çekilecek, gün gün ve saat saat.

O, amel defterini görünce satır satır,

Yaptığı “Günâh”lardan mahcup olur, utanır.

Öyle çok üzülür ki, pişmân olur bin kere.

Lâkin yoktur faydası, olan olmuş bir kere.)

Aslâ dünyâ kelâmı edilmezdi yanında.

Biri “Gıybet” etseydi, sustururdu ânında.

Derdi: (Kötülenecek biri varsa, o benim.

Gıybet büyük günâhtır, cezâsı da pek elîm.)

Birisi gıybet yaptı bir gün onun önünde.

Bu mübârek zât ise oruçluydu o günde.

Gıybet eden adama buyurdu ki o bizzât:

(Bu gün oruçlu idim, sevâbı gitti fakat.)

O kimse hayret edip, şöyle arz eyledi ki:

(Efendim, siz kimseyi gıybet etmediniz ki.)

Buyurdu: (Öyle ama, dinledim onu ben de.

Bu gıybet günâhında, ortaktır dinliyen de.)

Birisine yazdığı mektupta buyurdu ki:

(Gafletle yaşıyoruz, öleceğiz halbuki.

Hep “Günâh” işlemekle geçiyor günlerimiz.

Karardı isyân ile amel defterlerimiz.

Dedikodu, iftirâ, yalan gıybet sû-i zan.

Gece gün Rabbimize eyledik “Günâh, isyân”.

Böyle günâh içinde biterse bu ömrümüz,

Yarın kabûl görür mü behâne ve özrümüz?

Bu cihân bahçesine “Gül” için geldik, fakat,

Hep “Diken” toplamakla ömrümüz geçti, heyhât!)