03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Tâhir-i Bedahşî “Rahmetullahi Aleyh”

GÜNÂH, CEHENNEME SÜRÜKLER

Bu zât buyuruyor ki. (En büyük düşmanınız,

Sizin içinizdedir, onunla uğraşınız.

O düşman “Nefis”tir ki, içinizdedir her an.

Eğer kızacaksanız, ona kızın durmadan.

Çünkü o uğraşır ki, soksun sizi “Günâh”a.

Dünyâda ondan ahmak bir mahlûk yoktur daha.

Çünkü her bir arzusu, kendi aleyhinedir.

Onun peşinde giden, helâke sürüklenir.

“Harama yaklaşmayın!” buyuruyor Rabbimiz.

Nefis de, haramlardan zevk alıyor bilâkis.)

Yine bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey kişi!

Bir iş eğer “Günâh”sa, sakın yapma o işi.

Zîrâ “Müslümân” demek, “Teslim olan” demektir.

Mü’minin, her “Günâh”tan kaçınması gerektir.

Kalbinin ürperdiği bir işi yapma sakın.

“Haram”da, kalbi titrer hâlis bir müslümânın.

Günâh işliyenlerden, uzak durmak gerektir.

Yâni böyleleriyle pek görüşmemelidir.

Zîrâ o kimselerle kim olursa arkadaş,

Zararı, ona dahî dokunur yavaş yavaş.

Hakîkî bir müslümân “Günâh”tan uzak durur.

Rabbini düşünmekle o yalnız rahat bulur.

O, öyle çok görür ki kendi günâhlarını,

Vakit bulmaz görmeye başkasının aybını.

Takvâ sâhibi olup, “Günâh”tan kaçmalıdır.

Bu yol ile Allaha daha yaklaşmalıdır.

Zîrâ müslümân için, kaçınmak her günâhtan,

Daha fâidelidir, emirleri yapmaktan.

İslâm âlimlerimiz buyurdu: “Büyük, küçük,

Günâhtan kaçmak gibi, olamaz bir üstünlük”.)

Bir gün de buyurdu ki: (Sâhibinden gayriye,

Tutulan kalp “Hasta”dır, muhtâçtır tedâvîye.

Böyle kulun, islâma sarılması güçleşir.

Farzlar zor ve zahmetli, haramlar tatlı gelir.

Kalbin bu hastalığa yakalanmasına, hep,

Nefse uyup, “Günâh”a dalmaktır asıl sebep.

Nefis, Hak teâlâya düşmandır, hem çok fazla.

Ona ibâdet etmek, arzu etmez o aslâ.

Nefis, haddi zâtında kendine de düşmandır.

İnsana “Haram”ları işletmekten zevk alır.)

Bir gün de buyurdu ki: (Günâh, “Ateş” gibidir.

Günâhlar sebebiyle cehenneme girilir.

Bizim büyüklerimiz “Takvâ”ya sarıldılar.

Haram ve günâhları, “Ateş” bilip kaçtılar.

Bir “Allah adamı”na kavuşursa bir kimse,

Kavuşur o sâyede çok bereket ve feyze.

Hiç işliyemez olur bir “Günâh”ı, hem de az.

Bu, öyle bir nîmet ki, herkese nasîb olmaz.)