03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Muhammed Saîd Fârûkî “Rahmetullahi Aleyh”

YÂ RABBÎ,YAKMA BİZİ!

İslâm âlimlerinden olan bu mübârek zât,

Tesirli sözleriyle ederdi çok nasîhat.

Derdi: (Bir müslümân ki, gelmiştir kırk yaşına.

Gitmiş gücü kuvveti ve ak düşmüş saçına,

Hattâ Hacca da gidip, Kâbeyi etmiş tavâf.

Buna rağmen gafletten uyanmazsa, ne tuhaf.

O, hâlâ oyun ile geçirirse ömrünü,

Ve hiç düşünmez ise “Ecel” ve “Ölüm”ünü,

Ne kadar şaşılacak bir haldedir o insan.

Eceli yaklaşmış da, o hâlâ eder “İsyân”.

Ey insanlar “Günâh”la ve “Dünyâ sevgisi”yle,

Kararır, hastalanır kalpler ziyâdesiyle.

Tedâvî etmek için böyle hasta kalpleri,

Terk etmek lâzım gelir “Günâh” olan işleri.)

Öyle sakınırdı ki bu zât “Haram” işlerden,

Hattâ pek çok mubâhı terk ederdi bu yüzden.

Rabbinin rızâsını düşünürdü her işte.

Derdi ki. (Yâ ilâhî, yakma bizi ateşte.)

Günâhlarınız için, “Bir” tövbe ederseniz,

İbâdetlerinize “Bin” tövbe eyleyiniz.

Havada uçtuğunu görseniz bir kimsenin,

Bu, onun kemâlini gösterir zannetmeyin.

Öğrenmek isterseniz onun asıl hâlini,

Bakın ki, “Günâh”lardan tam çekmiş mi elini?)

Bir gün de buyurdu ki: (Ey gâfil olan insan!

Hep “Günâh” işlemekle ömrünü ettin ziyân.

Daha ne güne kadar bu gaflet sürecek hep?

“Ölüm” hiç hâtırına gelmez mi senin acep?

“Haram”dan mal yığmakla geçirdin bir ömrünü.

Hiç düşünmüyor musun peki sen “Ölüm”ünü?

Elbette herkes gibi ölürsün sen de yarın.

Kabir suâllerine hazır mı cevapların?

Eğer ki atılırsan cehennemin içine,

Bir an dayanamazsın en hafif ateşine.)

Bir gün de buyurdu ki. (Kardeşlerim muhakkak,

Bizim her hâlimizi görüyor cenâbı Hak.

Onun için edeb ve hayâ edip Allahtan,

Kaçalım titizlikle her “Günâh” ve “Haram”dan.

Herhangi bir “Günâh”ı işlemek isteyince,

“Allah görüyor” deyip, vazgeçiniz hemence.

İbâdet ederken de, “O görüyor” diyerek,

En güzel bir şekilde yapın tam öğrenerek.

Ve bir işi yaparken, deyin ki içinizden:

“Acabâ râzı mıdır Allah bu işimizden?”

Bilin ki, sizi her an görüyor Hak teâlâ.

“O beğenir mi?” diye düşünün ilk evvelâ.

Allahü teâlâdan titreyerek her saat,

“Günâh”ta, nefsinize vermeyin aman, fırsat.)