03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Muhammed Saîd Fârûkî “Rahmetullahi Aleyh”

HER ÂNIMIZ İMTİHÂN

Bu zât buyuruyor ki: (Ya hayır söyle, ya sus.

Her âzânı, hayırlı işlere eyle mahsus.

Allahü teâlâyı unutturacak olan,

Ne gibi işler varsa, uzak dur hep onlardan.

“Haram”dan gözlerini eyle tam muhâfaza.

Yoksa “Ateş”le dolar yarın Allah mahfaza.

“Haram”dan bir lokmacık yer ise eğer bir kul,

Tam kırk gün müddet ile, duâsı olmaz kabûl.

Allahın kudretini düşünseydi şu insan,

Yapamazdı elbette Ona “Günâh” ve “İsyân”.

Onun için islâmda en güzel şey “Takvâ”dır.

Yâni Allahtan korkup “Haram”dan sakınmaktır.)

Bir gün de buyurdu ki (Bu dünyâ, “İmtihân”dır.

Hattâ her ânımızda, birer imtihân vardır.

An be an ya kazanır, yâhut da kaybederiz.

Acı olan şudur ki, bunlardan bîhaberiz.

Oturmada kalkmada, yemekte uyumakta,

Kul imtihân geçirir doğrusunu bulmakta.

Meselâ kim sokakta görse bir “Güzel kadın”,

Bulur yine kendini, içinde imtihânın.

Zîrâ nefis ve şeytân, vesvese verip ona,

Derler ki: (Acele et, bak şu güzel kadına.)

Lâkin kalbi ve rûhu derler ki: (Bu iş günâh!

Sakın ona bakma ki, nehyetti onu Allah.)

O, kalbinin sesine kulak verip o anda,

Bakmazsa, o an için kazanır imtihânda.

Nefsini tercîh edip verirse karârını,

O “Günâh”ı işler ve kaybeder imtihânı.

Bunun gibi, bir günde, binlerce imtihân var,

İnsan “Hür irâde”yle bunlara verir karar.

Bir yanda “Nefis, şeytân”, ve bir yanda “Rabbimiz”,

Böyle imtihânlarla geçiyor her vaktimiz.)

Bir gün de buyurdu ki: (Hak teâlâ, kullarda,

“İki korku”yu birden cem etmez bir arada. 

Bu dünyâda “Günâh”tan kim kaçarsa, korkarak,

Korkutmaz âhirette o kulu cenâbı Hak.

Her kim de hiç korkmadan yaparsa “Günâh, isyân”,

Âhirette çok fazla korkutulur o insan.

Bu korku, “Muhabbet”le birlikte olmalıdır.

Yâni onun kökünde, muhabbet, sevgi vardır.

Talebe, hocasından çekinir, korkar fazla.

Ama çok sevmektedir hocasını ihlâsla.

Şu birkaç günlük ömrü bilerek büyük fırsat,

Allaha ibâdetle geçirmeli her saat.

Allahın kullarına iyilik etmelidir.

Bunu, kurtuluş için vesîle bilmelidir.

Bütün “Haram”lardan da kaçınmak pek evlâdır,

Bu dinde en kıymetli, en üstün şey, “Takvâ”dır.)