03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Abdurrahman Tafzuncî “Rahmetullahi Aleyh”

HARAM, ATEŞ GİBİDİR

Bu zât Hak teâlâdan pek fazla korkuyordu.

Herkese de bu yolda nasîhat ediyordu.

Derdi ki: (İşleyip de bir “Günâh”ı bilerek,

Sonra uygun olur mu affolmayı beklemek?

“Günâh, ateş gibidir” diye bilen bir insan,

Rabbine, bile bile eder mi “Günâh, isyân?)

Bir gün yine bir gence buyurdu: (Kork Allahtan.

Her günâhı “Ateş” bil, hiç ayrılma “Takvâ”dan.

Herkesin tadacağı, çâre bulamadığı,

“Ölüm” için, şimdiden iyi yap hazırlığı.

Aksi halde üzülür ve “Eyvâh!” dersin, fakat,

O gün sana kimseden erişmez bir menfaat.

“İyi insan” odur ki, takvâ üzre olur hep.

Süslemiştir o kulu tevâzû, hayâ, edeb.

Yaptığı “Günâh”ları düşünür ince ince.

Bunların affı için, tövbe eder gün gece.

Öyle kaplamıştır ki bu “Günâh derdi” onu,

Düşünemez gayrinin günâh ve kusûrunu.

O, devamlı bakarak “Günâh” ve “Kusûr”una,

Der ki: (Nasıl çıkarım Allahın huzûruna?)

“Allah korkusu” ile ağlar, inler ve titrer.

“Âhiret hesâbı”nı, o kendine dert eder.

O, her bir âzâsını, korur “Günâh” yapmaktan.

Zîrâ çok korkmaktadır cehennemde yanmaktan.)

Derdi ki: (Bir insanın, hevâ ve hevesine,

Uyarak iş yapması, zulümdür kendisine.

İşlediği günâhı “Küçük” görse o şâyet,

Olamaz onun için bundan büyük felâket.

Kim “Allah korkusu”ndan işlerse bu gün günâh,

Cehenneme atılır âhirette mâzallah.

“Ateş” deyip geçmeyin, düşünün bunu biraz.

Cehennem ateşine dayanmak mümkün olmaz.

“Mü’min”, iyi öğrenir, önce ilmihâlini,

Sonra da buna göre düzeltir her hâlini.

Eğer “Günâh” işlerse, üzülür, kalbi yanar.

Unutmaz o günâhı tâ ölünceye kadar.

“Ben Rabbime nasıl da karşı geldim?” diyerek,

Pişmân olur ve ağlar göz yaşları dökerek.

Çeker ki gün ve gece kendisini hesâba,

Düşmesin âhirette cehenneme, azâba.

Büyükler buyurur ki: “Haram, ateş gibidir”.

Cehennemin ateşi, hele çok şiddetlidir.

“Haram” şey konuşursan, “Ateş” yemiş olursun.

“Haram” yersen, mîdeni “Ateş”le doldurursun.

“Haram”a uzanırsan, dokunursun “Ateş”e.

Ve “Ateş”e basarsın gidersen “Haram iş”e.

Bir “Haram”a bakarsan, bilmiş ol ki o dahî,

Yarın bir “Ateş” olup, yakar seni Vallahi.)