03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Muhammed Sâdık “Rahmetullahi Aleyh”

YÂ RABBÎ, AFFET BİZİ

Bu zât bir sohbetinde buyurdu: (Ey cemâat!

“Günâhlardan kaçma”ya, eyleyin sabır, sebât.

İbâdet yapmakta da yapmayın ki gevşeklik,

Zîrâ “Esen yel” gibi, geçip gider bu gençlik.

Bilin ki âhirette, herkese vardır hesap.

Tövbesiz ölenlere yapılır acı azap.

Aslâ işlemeyin ki “Haram” ve “Günâh” işi,

Zîrâ pek şiddetlidir cehennemin ateşi.

Sizden önce gidenler, şimdi “Âh!” ediyorlar.

“Keşke bu günâhları yapmasaydık” diyorlar.

Onların kaçırdığı o fırsat, elinizde.

Öyleyse “Günâh”lara dalmayın şimdi siz de.

Her kim “Günâh” işlerse bu dünyâda gülerek,

Orada cehenneme atılır “Âh!” ederek.)

Bu “Velî”, Rabbimize sevgili, yakın zâttır.

Bir gün, münâcâtında şöyle buyurmaktadır:

(Yâ rabbî, sen tanıttın bize kendi zâtını.

Saçtın üzerimize lütuf ve ihsânını.

Bize, bâzı şeyleri ettinse de men, yasak,

Zararlı olduğundan “Haram” kıldın muhakkak.

Yine de pek fazladır “Günâh” ve “İsyân”ımız.

Lâkin günâhımıza, çoktur pişmânlığımız.

Yâ rabbî, affet bizi, îmân ettik biz sana.

Lâkin âsî nefsimiz, aldattı bizi fenâ.

Bize güzel gösterdi “Günâh” ve “Haram”ları.

Biz nefse aldanarak, işledik hep onları.

Sen de cezâ vermekte acele etmeyince,

Biz bundan da yüz bulduk ve şımardık iyice.

Affına güvenerek, sana isyân eyledik.

Nefsimiz de “Günâh”a eyledi bizi teşvîk.

Halbuki bilirdik ki, çoksa da mağfiretin,

Fakat azâbın dahî çetindir gâyet senin.

Bunları bile bile, aldandık nefsimize.

Sonsuz merhametinle yine sen acı bize.

Yâ rabbî, sana karşı çok “İsyân” ettik, fakat,

Af için, biz yine de isteriz senden imdât.

Yâ rabbî, mahşer günü, hesâb için Mîzâna,

Varmaya, bu “Günâh”la yüzümüz yoktur sana.

Eğer ki affetmezsen bizi ey Allahımız!

“Cehennem ateşi”ne hiç yoktur tâkatımız.

Yâ rabbî, sen bizleri eyle af ve mağfiret.

Zîrâ senin affının sınırı yoktur elbet.

Sen bize “Akl-ı selîm” ve “Yakîn” eyle ihsân.

Sana ibâdet edip, yapmıyalım hiç isyân.

Çıkarıp kalbimizden bu “Dünyâ sevgisi”ni,

Doldur onun yerine kendi muhabbetini.

“Âhiret derdi” ile dertlendir bizi esas.

Zîrâ bu dert yanında, başka şey dert sayılmaz.)