03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Muhammed Mâsum Fârûkî “Rahmetullahi Aleyh”

TAKVÂ, ALLAHTAN KORKMAKTIR

Allah adamlarından olan bu mübârek zât,

Her gün, talebesine ederdi çok nasîhat.

Yine bir sohbetinde buyurdu ki bu âlim:

(Herhangi bir “Günâh”ı işler ise eğer kim,

Hemence kalbi ile tövbe eylemelidir.

Sonra da,dili ile istiğfâr etmelidir.

Gizli olan “Günâh”a, gizli tövbe etmeli.

Âşikâr olana da, âşikâr eylemeli.

Lâkin her hâl-ü kârda, bir “Günâh” ve “Seyyiât”,

İşlenince, melekler günâh yazmaz üç saat.

O, bu müddet zarfında tövbe ederse eğer,

Hiçbir günâh yazmazlar o kimseye melekler.

Eğer tövbe etmezse, “Bir günâh” yazar melek.

Daha büyük günâhtır tövbeyi geciktirmek.

Tâ ölünceye kadar tövbe kabûl edilir.

Kalp ile tövbe eden, elbette affedilir.

“Takvâ” hâli, insanda “Huy” ve “Ahlâk” olmalı.

Yâni kendiliğinden, devamlı yapılmalı.

Hem sonra, “Haramlardan sakınmak” tam ihlâsla,

“Emirleri yapmak”tan, mühimdir daha fazla.

Zîrâ iyi işleri, yapabilir her insan.

Fakat yalnız “Sıddîklar”, yapmazlar “Günâh, isyân”.

Allahü teâlânın ihsânına da, ancak,

“Zühd” ve “Takvâ” sâhibi olanlar kavuşacak.

“Takvâ” demek, Allahtan korkarak bir kimsenin,

“Haram” ve “Günâh”lardan kaçınmasıdır kesin.

“Takvâ sâhibi” ile oturmak, ibâdettir.

Onun ile konuşmak, rahmet ve berekettir.

Onun ile kılınan bir namâz iki rekât,

Gayriyle kılınandan, efdaldir, hem de kat kat.)

Nasîhat istediler Hakkın bu “Velî”sinden.

Buyurdu ki: (Evlâdım, emîn olma nefsinden.

Zîrâ ondan başka bir düşman yok sana daha.

Hattâ senden ziyâde, o, düşmandır Allaha.

Çünkü onun sevdiği, istediği ne ki var,

Dînin “Haram” kıldığı şeylerdir hepsi onlar.

Yâni bu alçak nefsi yola getirmek için,

“Dîne uymak”tan başka, yolu yoktur kişinin.

Dînimizde olsa da birkaç şey “Yasak, haram”,

Helâldir, fâideli türlü şerbet ve taam.

Bir saatlik zamânı, “Namâz”a ayırmayıp,

Boş şeylerle uğraşmak, hem çok “Günâh”, hem ayıp.

Zengin olup, kırkta bir miktârda az bir “Zekât”,

Vermemek, Hakka karşı, ne de büyük bir inât.

O kadar çok mubâhı bırakıp da, bir anlık,

“Haram”a el uzatmak, ne büyük insâfsızlık.)