03 - "HARAM"DAN KAÇMANIN FAZİLETİ

Abdülehad Serhendî “Rahmetullahi Aleyh”

KİMDİR GÜNÂH İŞLİYEN?

Bu zât buyuruyor ki: Hakîkî bir müslümân,

İşliyemez bir “Günâh”, Allahtan korkusundan.

Bir gün “Hazreti Ömer”, halîfe iken, yine,

Hücûma geçmiş idi bir düşman kalesine.

Lâkin kale düşmedi, günler geçti aradan.

Topladı huzûruna askerini o zaman.

Buyurdu ki: (Bu küffâr, dayanamaz bu kadar.

Öyleyse aramızda bir “Günâh” işliyen var.

Zîrâ şimdiye kadar düşmeliydi bu kale.

Kim “Günâh” işliyorsa, son versin o bu hâle.)

Sahâbe çok üzülüp, ağladı cümlesi hep.

Dediler ki: (Acabâ ne oldu buna sebep?)

O sırada, erlerden biri öne çıkarak,

Hâlini, halîfeye arz etti ağlıyarak.

Dedi ki: (Teheccüde kalktığımda bu gece,

Misvaksız abdest alıp, namâz kıldım öylece.

Ben, misvak sünnetine edemedim riâyet.

Sebep bu olabilir, ne olur beni affet.)

Buyurdu ki: (Evlâdım, tövbe eyle Allaha.

Terk etme bu sünneti bundan sonra bir daha.)

Bir gün de buyurdu ki: (Hakîkî bir müslümân,

Aslâ Rabbine karşı edemez “Günâh, isyân”.

Çünkü o, âhireti düşünür gece gündüz.

Dînin sınırlarını edemez hiç tecâvüz.

Siz de, “Haram” önünde kapayın gözünüzü.

Yoksa kabûl etmezler mahşerde özrünüzü.

“Haram”a, bile bile bakan bir müslümânın,

Gözüne, “Kızgın kurşun” dökülür sonra yarın.

“Yalan” ve “Gıybet” dahî, “Haram” ve çirkindir pek.

Bu iki “Günâh”tan da şiddetle kaçmak gerek.

Rabbimiz, “İki kapak” yarattı ki gözlerde,

Acele kapıyalım “Haram” olan yerlerde.

“İki dudak” ile de yaptı ki ağza kapak,

“Haram”dan kaçınalım yerinde kapatarak.)

Bir gün de buyurdu ki: (Îmânı olan kişi,

Nasıl işliyebilir “Günâh” olan bir işi?

Biri görecek olsa o fiili işlerken,

Utanır ve vazgeçer o işi işlemekten.

Halbuki Allah her an görüyor kendisini.

Ve biliyor kalbinden neler geçirdiğini.

O, O’nu görmese de, görüyor onu Allah.

Bunu bilen bir kişi, nasıl işler bir “Günâh”?

Ve Allah, kendisine yakınken ondan daha,

O, nasıl bile bile “İsyân” eder Allaha?

Yaptığı her günâhı, kaydediyor melekler.

Mahşerde, bunlar ona sorulur birer birer.

“Günâh” işliyenleri görse idi o şâyet,

Sonlarını düşünür, üzülürdü begâyet.)