02 - NAMÂZIN EHEMMİYETİ

Mirzâ Hüsâmeddîn Ahmed “Rahmetullahi Aleyh”

NAMÂZI GECİKTİRİYORDU

Allah adamlarından, âlim ve velî bir zât,

Bir gün “Namâz” hakkında şöyle etti nasîhat:

“Namâz kılmak”, islâmın beş şartından biridir.

İbâdetler içinde, hattâ en mühimidir.

Zîrâ buyuruyor ki Peygamber Efendimiz:

“Çoluk çocuğunuza namâzı öğretiniz.

Çocuk, yedi yaşına girince, ayrıyeten,

 Namâz kılması için, emredin ona hemen”.

İmâm-ı Gazâlî de buyurdu ki bir derste:

“Nefse cezâ vermeli, her günâhta elbette.

Eğer göz yumulursa, daha azar, şımarır.

Önüne geçilemez, tehlikeli hal alır.

Meselâ haram yerse, aç bırakmalı biraz.

Harama baktı ise, mubâha baktırılmaz.”

“Ebû Talha” vardı ki sahâbe-i kirâmdan,

Namâz kılıyor idi bağ içinde bir zaman.

O ara güzel bir kuş, gelip kondu yanına.

Kaç rekât kıldığını, şaşırdı bakıp ona.

O da, kendi kendine dedi ki: “Bak ey nefsim!

Benim dünyâ malında, aslâ yok bir hevesim.

Rabbimin huzûrunda ederken Ona tâat,

Ondan gayri bir şeye edilir mi iltifât?

Mâdem ki düşüyorsun sen böyle bir hatâya,

Ben de, tasadduk ettim bu bağı fukarâya.”

“Amr bin Dînâr” vardı hem, evliyâdan bir kişi.

Der ki: “Vefât etmişti, birinin kız kardeşi.

Defini müteâkip, kardeşi eve varıp,

Baktı, “Para cüzdanı” düşmüş ve olmuş kayıp.

“Defnederken düşmüştür” diyerek hemen sonra,

Birisini alarak, geldi aynı mezara.

Cüzdanı bulmak için, o kabri tekrar açtı.

Ve lâkin çok fecî bir şey ile karşılaştı.

Ateşler içindeydi mezarı kardeşinin.

Aklı gidecek oldu korkudan o kişinin.

Mezarı tekrar örtüp, koştu hemen evine.

Gördüğü hâdiseyi, anlattı annesine.

Dedi: “Hangi günâhı ederdi ki irtikâb,

Kabirde, ateş ile olunur böyle azâb?”

Dedi: “Namâzlarını geciktiriyordu hep.

Azâb olunmasına, bu haldir belki sebep.”