02 - NAMÂZIN EHEMMİYETİ

Mazhar-ı Cân-ı Cânân “Rahmetullahi Aleyh”

İŞİN BAŞI, NAMÂZDIR

Bu zât buyuruyor ki: (“Namâz” mühim ibâdet.

Mü’min olan, beş vakit kılmalı onu elbet.

Resûlullah buyurdu: “Birisinin, farazâ,

Kapısının önünde, akan bir nehir olsa,

O kişi, o nehirde, beş defâ günde eğer,

Yıkansa, üzerinde kalır mı kirden eser?”

Arz ettiler ki: “Hayır, o böyle yapsa şâyet,

Kir kalmaz üzerinde, temiz olur o gâyet.”

Buyurdu ki: “Beş vakit namâz dahî böyledir.

Onu güzel kılanlar, günâhtan temizlenir.”

Namâzı, Allah için kılmalı ki ihlâsla,

Aksi halde, hiç ecir alınmaz ondan aslâ.

Evlenmek, bir iş kurmak, yiyip içmek ve namâz,

“Allah için” olmazsa, hiçbir işe yaramaz.

Bunun gibi meselâ, hacca giden bir kişi,

Sâdece “Allah için” yapmalıdır bu işi.

“Filân kes, yirmi defâ hacca gitti” desinler,

Niyetiyle giderse,verilmez hiçbir değer.

Bir nâfile hac için, bir “Namâz” kaçar ise,

O hacdan, sevap değil, günâh alır o kimse.

Zîrâ nâfile için, “Farz namâz”ı terk etmek,

Aklı olan kimseye yakışır iş değil pek.)

Bir gün de buyurdu ki: (Namâz, dinde direktir.

Zîrâ “Müslümân” demek, sanki “Namâz” demektir.

İşin başı “Namâz”dır, mü’mindir namâz kılan.

Eğer kılmıyor ise, şüphelidir o zaman.

Hiç özrü olmaksızın,sırf tembellik ederek,

Beş vakit namâzından kazâya kalsa bir tek,

Cezâsı, affolmazsa, Cehennemde yanmaktır.

Zîrâ Rabbin emrini, bu, hafife almaktır.

Acele kazâ etmek lâzımdır o namâzı.

Zîrâ zaman geçtikçe, kat kat artar cezâsı.

Yâni o “Farz namâz”ı, kazâ edecek kadar,

Sonradan boş, müsâit geçtikçe dakîkalar,

Ateşte yanacağı müddet de çoğalır hep.

Öyleyse kul Rabbinden etmeli hayâ, edeb.)

Bir gün de buyurdu ki: (“Namâz”, gâyet mühimdir.

Onu kılmak, Allahın biz kullara emridir.

Allah, namâz kılana verir çok ecir, sevap.

Kılmıyanlara ise, yapar çok acı azâb.)

Bir gün de buyurdu ki: (“Namâz”, mühim ibâdet.

Şartlarına uyarak kılmalı onu elbet.

Hırsızların büyüğü, namâzından çalandır.

Yâni onu, hakkıyla edâdan kaçınandır.

“Namâz”ı, doğru dürüst kılarsa bir müslümân,

Rızâ-i ilâhîye mazhar olur o zaman.

Hem sonra öyle fazla alır ki ecir, sevap,

Cennette, nîmetlere nâil olur bî-hesâb.)