02 - NAMÂZIN EHEMMİYETİ

İmâm-ı Rabbânî “Kuddise Sirruh”

NAMÂZ, BÜYÜK İBÂDET

Bu zât, bir sevdiğine yazdığı mektûbunda,

Buyurdu ki: (Ölüm var bu hayâtın sonunda.

Beş vakit farz “Namâz”ı, hiç gevşeklik etmeden,

Cemâatle kılmalı, biraz geciktirmeden.

Tâdil-i erkân ile kılınırsa hem eğer,

Hak teâlâ indinde bulur kıymet ve değer.)

Biri dedi: (Efendim, kılıyorum ben namâz.

Lâkin alamıyorum mânevî lezzet ve haz.)

Buyurdu ki: (Rabbini, yalnız namâzda değil,

Her zaman hâtırla ve Ondan hiç olma gâfil.

Günâh işlemekten de kurtarırsan kendini,

Ancak alabilirsin namâzın lezzetini.

“İmâm-ı âzam” diye tanınan yüce İmâm,

Gösterirdi abdest ve namâza çok ihtimâm.

Abdest edeblerinden yapmayınca birini,

Kazâ etti, kırk yıllık namâz ibâdetini.)

Yine bir sevdiğine yazdığı mektûbunda,

Şöyle buyurmaktadır, “Namâz kılmak” hakkında:

(Ey kardeşim bu dünyâ, iş, ibâdet yeridir.

Ücret alınacak yer, elbette âhirettir.

Sâlih, iyi işleri yapmaya uğraşınız.

Allahın beğendiği amelleri yapınız.

Bu ameller içinde, en mühimmi, “Namâz”dır.

Namâz, dînin direği, mü’minin mîrâcıdır.

Tâdil-i erkân ile kılınmazsa bir namâz,

Borç ödenir ise de, hiç sevap kazanılmaz.

Şunu unutmayın ki, “Namâz”, büyük ibâdet.

Tâdil-i erkânına lâzımdır tam riâyet.

“Namâz”, doğru ve düzgün edâ olunduğunda,

O namâz, sâhibine eder hem hayır duâ.

Güzel kılınmaz ise, olur çirkin ve siyah,

O da, bedduâ eder o kimseye mâzallah.)