02 - NAMÂZIN EHEMMİYETİ

Kutbüddîn Bahtiyâr Kâkî “Rahmetullahi Aleyh”

EĞER NAMÂZ KILMIYORSA...

Bu zât buyuruyor ki: (Biz, âciz birer kuluz.

Rabbimizin emrine itâate memuruz.

Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,

Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.

Nitekim bir büyük zât buyurmuş ki: “Bir kişi,

Namâz kılmıyor ise, dünyâda ne ki işi?”

Yâni hiç üzülmüyor, etmiyorsa hiç tasa,

Ölmesi hayırlıdır onun yaşamaktansa.)

Sahâbeden biri de, Resûle geldi bir gün.

Dedi ki: (Ben mahvoldum, bana duâ buyurun.)

(Ne oldu?) buyurunca, dedi ki: (Kervanımı,

Vurup aldı haydutlar, para ve mallarımı.)

Onun bu sözlerine karşılık, Resûlullah,

Ona buyurdular ki: (Şükür elhamdülillah.

Korktum diyeceksin ki, “Ben, bir namâz vaktine,

Yetişemedim bu gün, iftitâh tekbîrine.

Böylece bu tekbîrin ecrinden mahrum oldum.”

Bu yüzden çok üzülüp, diyorsun ki mahvoldum.)

Bu kıssayı anlatıp, buyurdu ki: (Din budur.

Mü’min, namâz kılarak bulur rahat ve huzur.

Âlimler buyurur ki: “Namâz vakti geçerken,

Üzülmiyen kimsenin, îmânı gider hemen.

Eğer üzülüyorsa, îmânı var demektir.

Maksat, Onun emrine ehemmiyyet vermektir.”

Bir mü’min, kul olarak, nasıl namâz kılmaz ki?

“Nefes almak” gibidir bu dinde namâz sanki.)

Yine bir sohbetinde buyurdu: (Ey müslümân,

“Beş vakit namâz”ını geçirme sakın, aman!

Çünkü bu, Rabbimizin, biz kullara emridir.

Mü’min olan, bu emri tam yerine getirir.

Nitekim buyurdu ki o Resûl-i kibriyâ:

“Kim, özürsüz bir namâz bırakırsa kazâya,

O kişi, seksen hukbe ateşte yanacaktır.

Bir hukbe, seksen yıllık bir zaman olacaktır.”

Her vakit geçtikçe de kazâ edecek kadar,

Bu “bir namâz terki”nin günâhı kat kat artar.

Birkaç namâz olursa, çetin olur bir hayli.

Yarın mahşer gününde, çok zordur onun hâli.

Her ne olursa olsun, bir an geciktirmeden,

Kazâ namâzlarını bitirmelidir hemen.

Namâz kılmıyan kimse, Hakkın azametini,

Düşünüp, anlamalı işin vahâmetini.

Bu hadîs-i şerîfin şiddeti karşısında,

İnsanın erimesi lâzım gelir aslında.

Hadîste buyuruldu: “Günâh işliyen kimse,

Pişmân olup, Rabbinden affını diler ise,

Allahü teâlâyı çok merhametli bulur.

Onun bu pişmânlığı, affına sebep olur”)