02 - NAMÂZIN EHEMMİYETİ

Emîr Hüsrev Dehlevî “Rahmetullahi Aleyh”

KILMIYAN PİŞMÂN OLUR

Bir gün, genç bir kimseye, buyurdu ki: (Evlâdım,

Geçirme namâzını, budur ilk nasîhatım.

“Namâz”, rûhun gıdâsı, kalplerin şifâsıdır.

Hattâ bu, Rabbimizin bir emri, yâni farzdır.

Buna rağmen bir mü’min, namâzı kılmıyorsa,

Bunun için, Rabbinden, korkup utanmıyorsa,

Ondan daha hayırsız bir kimse olmaz elbet.

O kimse, âhirette pişmân olur begâyet.)

Derdi ki: (Kim “beş vakit namâz”ı kılar ise,

En büyük sermâyenin sâhibidir o kimse.

Zîrâ namâz kılmamak, çok büyük bir günâhtır.

Onlar, henüz kabirde azâba yakalanır.

İşte ey kardeşlerim, pişmân olmamak için,

Beş vakit farz namâzı, muhakkak edâ edin.

Müslümân, namâzını kılmalıdır muhakkak.

Yoksa, mahşer gününde azâb görür o mutlak.

Bir mü’minin izzeti, “Günâhtan kaçınmak”tır.

Şerefi, geceleri kalkıp “Namâz kılmak”tır.)

Yine bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan!

Dikkat et, âhiretin olmasın sakın ziyân.

Dînin emirlerini yapmaya eyle gayret.

Zîrâ dünyâ geçici, ebedîdir âhiret.

Dünyâyı, âhirete niçin tercîh edersin?

Niçin nefsin peşinden, akılsızca gidersin?

Dünyâ işleri için, geç kılarsın “namâz”ı.

Hattâ Allah korusun, kazâya kalır bâzı.

Lâkin namâz, kazâya kalırsa dünyâ için,

Nefse esir olduğu bellidir o kişinin.)

Derdi: (Nasıl yağmurla, can gelirse yerlere,

“Namâz kılmak” ile de, nûr dolar gönüllere.

Şu iki şey vardır ki, çok büyük bir nîmettir.

Bu fırsat elde iken, kaçırmamak gerektir.

Biri, velî kulların sohbetinde bulunmak.

Öbürü, geceleri kalkarak “namâz kılmak”.)

Bir gün de buyurdu ki: (Oğlum, sen ne garipsin.

Kulları memnun edip, Rabbi gücendirirsin.

Daha mı mühimdir ki sence kulun rızâsı,

Kazâya bırakırsın, onlar için "namâz"ı.

Her sıkıntıyı aşmak arzu edersen şâyet,

“Beş vakit namâz”ına, titizlikle devam et.)