02 - NAMÂZIN EHEMMİYETİ

Ebû Saîd-i Fârûkî “Rahmetullahi Aleyh”

SON NAMÂZ

“Muâz ibni Cebel” ki, büyük sahâbedendi.

Hem dahî ilm-i fıkhı iyi bilenlerdendi.

Bu büyük sahâbîden nasîhat istediler.

Buyurdu: (Muhakkak ki, öleceksiniz sizler.

Vardığınız o yerde, iki yer vardır ki hem,

Biri ebedî Cennet, biri sonsuz Cehennem.)

Oğluna buyurdu ki: (Ölümü fazla yâd et.

Her namâzı, “Son namâz” kılar gibi edâ et.

Bir vaktini kılınca, şöyle de ki kendine:

“Belki de yetişmezsin öbür namâz vaktine”)

Yine sahâbîlerden, hazreti “Ebüdderdâ”,

Yüksekti derecesi, ilim ile irfânda.

Derdi ki: (Kendinizi ölmüş kabûl ediniz.

Kat’î olacak şeyi, şimdi “Olmuş” biliniz.

“Allahı görür” gibi yapınız hep ibâdet.

Siz görmüyorsanız da, sizi görür O elbet

Nasîhat isterseniz, kâfîdir “Ölüm” size.

Zîrâ ölüm, son verir dünyâ zevklerinize.

Şu üç şey olmasaydı eğer lezzet olarak,

İstemezdim, dünyâda bir gün bile yaşamak.

Biri, “Oruç tutmak”tır sıcak yaz günlerinde.

Bir de “Namâz kılmak”tır uzun gecelerinde.

Üçüncüsü, “Bir âlim sohbetine gitmek”tir.

Dîni, onun ağzından dinleyip öğrenmektir.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bir “Hayâl”dir bu dünyâ.

Yâni bir görüntüdür, yâhut kısa bir rüyâ.

Aynada, görüntünün olması için dahî,

Bir “Aslı”nın olması lâzım gelir tabii.

İşte o asıllar da, Cennette bulunurlar.

Dünyâdaki her şeyin, Cennette bir aslı var.

Cennet nîmetlerinin dünyâdaki hayâli,

Dînin emirleridir, “Namâz, oruç” misâli.

Kezâ Cehennemin de, misâli var dünyâda.

“İçki, kumar” misâli haramlardır bunlar da.)

Bir velî buyurur ki: (Sonuna dek ömrümün,

Cemâatsiz bir namâz kılmadım aslâ bir gün.)