01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Muhammed Hâdimî “Rahmetullahi Aleyh”

KÜFR-İ HÜKMÎ-17-

Her kim, Resûlullah'tan eğer yüz çevirirse,

Başkasını, Resûl’den daha büyük bilirse,

Bu hâli, onun için gâyet tehlikelidir.

Yâni bu, küfür olup, îmânını yitirir.

“Hazreti Alî”yi de, yine Resûlullahtan,

Üstün gören bir kimse, düşmüştür küfre o an.

Yâni Resûlullah'ın sevgisini, bir kimse,

Hiç araya katmadan, yalnız onu severse,

Bu, Resûl’ü bırakıp, Ona yüz çevirmektir.

Böyle yapan, mâzallah küfre girmiş demektir.

(Allahü teâlâ'nın Resûlünün dînine,

İhtiyâç yoktur) demek, küfürdür elbet yine.

Yine, (Fiillerinde, te’sîri yoktur kulun.)

Diye kim inanırsa, îmânı gider onun.

Küfre sebep olacak bir söz veyâ bir işi,

Bile bile yapar ve söyler ise bir kişi,

Bunu, isteği ile, yâni cebr olunmadan,

Şaka dahî söylerse, îmânı gider o an.

Tövbe için, yetişmez “Şehâdet”i söylemek.

Lâzımdır o şeyden de, ayrıca tövbe etmek.

Yâni hangi kapıdan çıktı ise o eğer,

Yine aynı kapıdan girmesi îcâb eder.

Bir şeyin, küfre sebep olduğunu bilmemek,

Özür değil, çok büyük günâhtır, bilmek gerek.

Çünkü islâmiyyetin temeli, üç esastır.

Bunlar da “İlim, amel”, üçüncüsü “İhlâs”tır.

Bir kâfir, kelime-i tevhîdi söylemekle,

Şerefleniyor ise nasıl “Îmân etmek”le,

Mü'min de, küfrü mûcip söylerse bir söz eğer,

Bu bir kelime ile, mâzallah küfre düşer.

Yine bir “Müslümân”ın, bir söz veyâ işinde,

Yüz çeşit mânâ olup, bunların da içinde,

“Îmânlı” olduğunu gösterse tek birisi,

Lâkin “Küfr”ü bildirse, doksan dokuz tânesi,

“Müslümân” olduğunu söylemelidir yine.

Çünkü hep “hüsnü zan”la bakmalıdır mü'mine.

Yalnız “Mü'min” olana, böyle hüküm verilir.

Müslümân olmıyanlar, bu hükümden berîdir.

Son nefeste îmânsız gitmeye sebep olan,

Şeylerden de sakınmak lâzımdır yine her an.

Meselâ îmânını, “Ehli sünnet” üzere,

Düzeltmesi lâzımdır müslümânın bir kere.

Sonra da, öğrenerek hemen ilmihâlini,

Buna uydurmalıdır, muhakkak her hâlini.

Îmânsız ölmekten de korkmalı ki her zaman,

Yoksa küfür üzere ölebilir her insan.

“Beş vakit namâz”ını, vaktinde kılmak dahî,

Îmânla ölmek için, bir sebeptir en iyi.