01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Muhammed Hâdimî “Rahmetullahi Aleyh”

KÜFR-İ HÜKMÎ-15-

“Îmân”, Resûlullah'ın, Allah'tan getirdiği,

Zarûrî bilgilere inanmaktır tam, kat’î.

İşte bu bilgilerden birine, her kim eğer,

İnanmaz ve inkâra kalkarsa, küfre girer.

Hattâ inanmamayı gösteren, belli eden,

Bir söz ve hareketi olmasa da kalbinden,

İster şaka, isterse gönülden olmıyarak,

Olsa dahî, o yine küfür olur muhakkak.

Kim, (Kur'ân-ı kerîmin, bir zâhir, anlaşılan,

Mânâsı vardır ama, lâzım değil o şu an.

Bir de gizli, bâtınî, bir iç mânâsı vardır.

Ki, işte bize asıl, bu mânâsı lâzımdır.)

Der ve buna, kalbinden inanır ise eğer,

Küfre düşüp, mâzallah îmânını kaybeder.

“Küçük günâh”a devam, “Büyük günâh”a girer.

Büyükte ısrâr ise, kulu “Küfr”e sürükler.

Hiç dinden ve îmândan habersiz bir kişinin,

Mevkî sâhiplerine, sırf yaltaklanmak için,

Yâni bir dünyâlığa kavuşmak için, eğer,

Ona, (Yarattın!) derse, o anda küfre girer.

“Îsâ aleyhisselâm”, Rabbimiz tarafından,

Göke çıkarıldı ve orada sağdır şu an.

Kıyâmete yakın da, dünyâya tekrar iner.

Bunu inkâr eden de, mâzallah küfre girer.

(Cihât, islâmiyyette nasîhat ile olur.

Kılıç ile, top ile savaşmak bizde yoktur.)

Diyerek, kim Kur'ânın cihât âyetlerini,

Eğer inkâr ederse, küfre atar kendini.

“Hazreti Mehdî”yi de inkâr etse kim eğer,

O da, bu inkârıyla, mâzallah küfre girer.

(Resûlullah sayıklar, söz söyler fâidesiz.)

Diye inanan dahî, küfre düşer şüphesiz.

Zîrâ bu söz, gösterir Ona güvenmemeyi.

Hem de Onun dînine îtimât etmemeyi.

İbâdeti, harama benzetip, öyle yapmak,

Meselâ çalgı ile, şarkıyla namâz kılmak,

Yâhut çalgı çalarak okumak da Kur'ânı,

Küfr olup, böyle yapan zâyi eder îmânı.

“Nevruz”, mecûsîlerin bayramlarıdır yine.

Müslümân, kıymet vermez onların günlerine.

Kim o gün, onlar gibi yaparsa beğenerek,

Kıymet vermek olur ki, küfür’den korkulur pek.

Yine bir “Müslümân”a, kim “Kâfir” derse eğer,

O sözü geri dönüp, kendisi küfre girer.