01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Muhammed Hâdimî “Rahmetullahi Aleyh”

KÜFR-İ HÜKMÎ-12-

Meselâ (Evliyâda, ismet sıfatı vardır.)

Deyip, buna inanmak, dinde küfür sayılır.

Zîrâ “İsmet sıfatı”, yâni günâhsız olmak,

“Peygamberler”e mahsus husûsiyettir ancak.

“Kur'ân”a, kendisinin anladığına göre,

Mânâ vermeye kalkan, mâzallah girer küfre.

Herhangi hâdisenin, kendi kendine, hemen,

Olduğuna inanmak, küfürdür yine aynen.

Ayrıca insanların, tek hücreli canlıdan,

Yüksek yapılılara doğru değişip, her an,

Ve nihâyet “İnsan”a döndüğünü söylemek,

Mâzallah küfür olup, sakınmak lâzımdır pek.

“Namâz”ı, bile bile kılmayıp üzülmiyen,

Kazâ etmeye dahî, aslâ lüzum görmiyen,

Hiç azâb çekmekten de korkmazsa bunun için,

Küfre girip, îmânı kaybolur o kişinin.

Ve yine kâfirlerin yaptığı ibâdetler,

“İbâdet niyeti”yle yapılsa, küfre girer.

Ve onların, ibâdet yaparken çaldıkları,

Org veyâ buna benzer çalgıları, çanları,

Câmilerde çalmak da, gâyet tehlikelidir.

Yâni bunu yapanın, îmânını giderir.

“Eshâbı kirâm”a da söverse her kim eğer,

O dahî küfre girip, îmânını kaybeder.

“Îsâ aleyhisselâm gökten inmiyecektir”.

Diye inanmak dahî, îmâna zarar verir.

Kur'ân ve hadîslerde, Cennetle müjdelenen,

Kimseye “Kâfir” demek, küfürdür yine aynen.

Müslümân olan bir kız, bülûğuna erince,

“İslâm”ı bilmiyorsa, küfre düşer hemence.

Müslümân kadınların, başı, kolu, bacağı,

Açık saçık olarak sokağa çıkmaları,

Yabancı erkeklere göstermesi haramdır.

Ehemmiyyet vermiyen, zamanla küfre varır.

Resûl’ün bildirdiği farzlardan, haramlardan,

Birine inanmıyan, îmândan çıkar o an.

Yine dört mezhepte de “Haram”sa bir şey eğer,

Ona, (Ne güzel!) deyip, beğenen, küfre girer.

Bir kimse, “Melekler”in, “Cinler”in, varlığına,

İnanmazsa, düşer o, küfür bataklığına.

Yine sihir yaparken, küfre sebep olacak,

Bir söz ve iş olursa, küfürdür bu da ancak.

Müslümâna “Yehûdî”, veyâhut “Dinsiz” demek,

Yâni bir müslümânı, küfürle ithâm etmek,

Çok tehlikeli olup, bu da küfrü doğurur.

Zîrâ o müslümânsa, söyliyen kâfir olur.