|
01 - "İMÂN" NÎMETİNİN
KIYMETİ
Muhammed Hâdimî
"rahmetullahi aleyh"
KÜFR-İ HÜKMÎ-7-
Kim (Allah, gökte
benim şâhidimdir)
der ise,
Kaybeder îmânını, bu söz
ile o kimse.
Zîrâ bu söz, Allah'a
mekân isnâd etmektir.
Halbuki Hak teâlâ,
mekândan münezzehtir.
(Allah baba)
diyenin, îmânı gider
yine.
Çok dikkat etmelidir
müslümân, sözlerine.
(Peygamber siyah idi)
derse hem biri eğer,
O dahî, bu sözüyle
îmânını kaybeder.
Siyah kedi köpeği,
(Arap Arap!)
diyerek,
Çağırmak, çok çirkindir,
sakınmak lâzımdır pek.
Kim, (Rızık
Allah'tandır, ve lâkin
kuldan dahî,
Hareket lâzım)
derse, şirk olur bu söz
dahî.
Kulun hareketi de, zîrâ
hep Allah'tandır.
O, kuvvet vermedikçe,
kul elbet âciz kalır.
Yine, (Nasrânî olmak,
yeğdir yehûdîlik’ten.)
Diyen, küfre girer ve
îmânı gider hemen.
(Yehûdî, nasrânî’den
şerlidir)
demelidir.
Mü'min, konuşmasına çok
dikkat etmelidir.
Ve yine, (Kâfir
olmak, hiyânet
eylemekten,
İyidir)
demek dahî, küfürdür bu
sebepten.
Kim derse, (İlim ile,
âlim’le ne işim
var?)
Veyâhut (Âlimlerin
sözü ne işe yarar?)
Ve yâhut bir “Fetvâ”yı
yere atarsa eğer,
Böyle yapan bir kimse,
îmânını kaybeder.
Bir kimse, küfre sebep
olan bir şey söylese,
Duyanlardan biri de, bu
sözüne gülerse,
Onun o gülmesinde,
zarûret yoksa eğer,
Söyliyen de, gülen de,
mâzallah küfre girer.
(Evliyânın ruhları hep
hâzırdır, bilirler.)
Demek dahî küfr olup,
söyliyen küfre girer.
Çünkü Hak teâlâdır her
zaman hâzır olan.
Evliyânın ruhları, hâzır
olmaz her zaman.
Onlar, anıldıkları yerde
hâzır olurlar.
Daha önce ve sonra, o
yerlerde yokturlar.
Kim ki, (İslâmiyyeti
bilmem veyâ istemem.)
Der ise, küfre girip,
îmânı gider hemen.
(Âdem aleyhisselâm,
buğday yemese idi,
Biz günâhkâr olmazdık)
der ise eğer biri,
Bu söz, bir Peygamberi
küçültmek olduğundan,
Bunu diyen kimsenin,
îmânı gider o an.
Ve yine bir müslümân,
küçük günâh işlese,
Biri de onu görüp, (Hemen
tövbe et!) dese.
O da, (Tövbe edecek
ne yaptım?) derse
eğer,
O, günâhı hafife alır
ki, küfre girer.
Zîrâ islâmiyyetin her
hükmü kıymetlidir.
Birini hafif gören,
îmânını yitirir. |
