01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Muhammed Hâdimî "rahmetullahi aleyh"

KÜFR-İ HÜKMÎ-6-

Kim haram bir şey yerken, "Bismillah"derse eğer,

O kimse küfre girip, îmânını kaybeder.

Ancak bu husûsiyet, Haram-ı li aynihî,

Olan şeyler içindir, “Leş” veyâ “Şarap” gibi.

Meselâ "gasbedilmiş şey" de haramdır esas.

Bunu yerken Besmele çekilse, küfür olmaz.

Çünkü aslı, kendisi haram değil o şeyin.

Sonra haram olmuştur, gasb edildiği için.

Bir kimsenin küfrüne râzı olmak, küfürdür.

Yâni bu, o kimsenin îmânını götürür.

Ve yine bir kimseye bedduâ eyliyerek,

(Allah senin canını, küfürle alsın!) demek,

Husûsunda, âlimler ihtilâf eylediler.

(Küfrüne râzı olmak, küfür olur) dediler.

Ama dâim, şiddetli azap olunsun diye,

Öyle bedduâ etmek, sebep olmaz küfür’e.

Biri, (Allah biliyor, o işi yapmadım) der,

Halbuki yaptığını bilirse, küfre girer.

Bir kimse, bir kadını, şâhitsiz nikâh etse,

Sonra, nikâh olunan o kadınla o kimse,

(Şâhidimiz Allah ve Peygamberdir) deseler,

İkisi de, bu sözden, hemen küfre girerler.

Zîrâ Peygamberimiz bilmezdi gayb olanı.

(Gaybı bilirdi) demek, kaybettirir îmânı.

Gaybı, yalnız Allahü teâlâ bilicidir.

Ve Onun bildirdiği kimseler ancak bilir.

Biri, (Çalınanları ve hem de gayb olanı,

Bilirim) derse eğer, gider hemen îmânı.

Hattâ onun sözüne, inansa biri eğer,

İnanan kimse dahî, îmânını kaybeder.

(Bana, cin haber verdi) dese dahî farketmez.

Zîrâ Peygamberler de, cinler de gaybı bilmez. 

Allahü teâlâdır sâdece gaybı bilen.

Bir de, bildirdikleri bilirler ayriyeten.

Biri, (Allah adına) yemin etmek istese,

Bir başka kimse dahî, bunu kabûl etmese,

Ve, (Ben, senin Allah'a yemînini istemem.

Şerefe ve nâmusa yemîn eyle) dese hem,

O kimsenin bu sözü, gâyet tehlikelidir.

Zîrâ böyle söylemek, îmâna zarar verir.

(Bana, senin dîdârın, can alıcı gibidir.)

Demek de küfür olup, gâyet tehlikelidir.

“Hazreti Azrâil”dir zîrâ can alan melek.

Meleklerin hepsine, tâzim ve hürmet gerek.

Biri, (Namâz kılmamak, hoş iştir) dese eğer,

O kimse, bu sözüyle îmânını kaybeder.