01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Muhammed Hâdimî "rahmetullahi aleyh"

KÜFR-İ HÜKMÎ-4-

İslâmda "Küfr-i hükmî" addedilen hallerden,

Sakınmıyan kimsenin, îmânı gider hemen.

Mü'mine, kötülemek kastıyla "Kâfir" demek,

Küfür olmaz ise de, sakınmak lâzımdır pek.

Eğer onun küfrünü istiyerek dediyse,

O zaman küfür olup, kâfir olur o kimse.

Hiç günâh olduğuna ehemmiyet vermeden,

Günâh işliyenlerin, îmânı gider hemen.

Yine, (İbâdet yapmak ve günâhtan sakınmak,

Lâzım değil) diyen de, küfre düşer muhakkak.

Ve yine kâfirlerin dînî âyinlerini,

Beğenip, kullanmak da küfr alâmetlerini,

Meselâ bir zarûret yokken “Zünnâr” kuşanmak,

Küfr olur, hem bunları sevip, el kavuşturmak.

(Falân şey filândadır) veyâhut (Yoktur) dese,

Sonra, (Kâfir olayım) diye yemîn eylese,

O şey, o kimselerde olsa da, olmasa da,

O, kendi rızâsıyla küfre düşer o anda.

Ve yine bir müslümân, "zinâ", "fâiz" ve "yalan",

Gibi, her dinde dahî, günâh ve yasak olan,

Bir şey için, (Keşke bu, helâl olsa idi de,

Ben de yapsaydım) diye, bulunsa temennîde,

Bu temennî küfr olup, çirkin ve çok kötüdür.

Zîrâ bu, o kişinin îmânını götürür.

Yine, (Peygamberlere inanıyorum, ama,

Âdem aleyhisselâm Peygamber mi acabâ?

Bilmiyorum) demek de, küfürdür yine aynen.

Kaybeder îmânını yâni böyle düşünen.

Kim ki Resûlullah'ın, âhir zaman Nebîsi,

Olduğunu bilmezse, küfre düşer o kişi.

(Eğer Peygamberlerin dediği doğru ise,

Kurtulduk) diyen kimse, şüphe ile dediyse,

Yâni Peygamberlere îtimat etmiyerek,

Söylediyse, küfürdür, dikkatli olmak gerek.

Ve yine bir kimseye, (Gel namâz kıl!) deseler.

O dahî (Kılmam!) dese, o anda küfre girer.

Ve lâkin bu şekilde söylemekle o kimse,

(Senin sözünle kılmam!) demek istemiş ise,

Yâni, (Hak teâlânın emriyle kılarım ben.)

Demek istemiş ise, berî olur küfürden.

Birine, (Tırnağını kes!) diye söyleseler.

(Zîrâ Resûlullah'ın sünnetidir) deseler.

O dahî (Kesmem!) dese, küfr olur yine hemen.

Her sünnet için dahî, böyledir durum aynen.

Ama, (Senin sözünle kesmem) derse eğer ki,

O takdîrde, küfürden kurtulur elbette ki.