01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Muhammed Hâdimî "rahmetullahi aleyh"

KÜFR-İ HÜKMÎ- 2 -

Kalbinde tasdîk olup, inansa da bir insan,

“Îmân”ını, bir anda kaybedebilir bâzan.

İnsan, bir kelimeyle nasıl ki “Mü'min” olur,

Bir kelime ile de, o “Îmân”ı kaybolur.

Dînin kıymet verdiği şeyleri tahkîr etmek,

Tahkîr ettiğini de, beğenip kıymet vermek,

“Küfr-i hükmî” olur ki, gâyet tehlikelidir.

Yâni hükmen o kişi, îmânını yitirir.

Meselâ bir hadîs-i şerîfinde o Server,

(Kabrim ile minberim arasında olan yer,

Cennetten bir bahçedir) diye buyurmaktadır.

Bu hadîse, her mü'min elbet inanmaktadır.

Ve lâkin biri eğer, bunu duyduğu anda,

(Ben, hiç Cennet bahçesi görmüyorum burada.

Görünen, bir minberle, bir hasır, bir de kabir.)

Der ise, küfür olup, o anda olur kâfir.

(Bana yaptığın gibi, Allah da sana aynen,

Zulm ediyor) diyenin, îmânı gider hemen.

Ve, (İmâm-ı âzamın kıyâsı hak değildir.)

Demek dahî, insanın îmânını giderir.

Biri, kâfir olmaya mâzallah etse niyet,

Niyet ettiği anda “kâfir” olur o elbet.

Bunu, başkası için arzu ederse eğer,

“Küfrü beğendiğinden” isterse, küfre girer.

Küfre sebep olacak kelimeleri, insan,

Bile bile söylerse, “îmân”ı gider o an.

Bilmiyerek söylemek, yine tehlikelidir.

Şaşırarak söylerse, o, küfürden berîdir.

“Küfr”e sebep olacak bir işi de, kim eğer,

Bile bile yaparsa, o dahî “küfr”e girer.

Bilmiyerek yapınca, çoğu âlime göre,

Çok tehlikeli olup, o dahî girer “küfr”e.

Beline, "Zünnâr" denen bir papaz kuşağını,

Bağlamak da küfr olup, zâyi eder “îmân”ı.

Küfre mahsus bir şeyi, hiç mâzeret olmadan,

Giyen müslümânın da, “îmân”ı gider o an.

Başkasını güldürmek, latîfe, şaka, mîzâh,

Diyerek kullanan da, “kâfir” olur mâzallah.

Ve yine kâfirlere âit bayram günleri,

Özellikle o güne mahsus olan şeyleri,

Onlar gibi kullanıp, bunları bir kâfire,

Hediye etmek dahî, sebeptir yine “küfr”e.

Akıllı ve bilgili olduğunu göstermek,

Ve yanındakileri sevindirmek, güldürmek,

Veyâhut da hayrete düşürmek gâyesiyle,

Veyâ istihzâ için söylenen sözler ile,

Öfke, gadap, kızgınlık ve hırs ile söylenen,

Sözlerde de, korkulur yine “Küfr-i hükmî”den.