01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Muhammed Hâdimî "rahmetullahi aleyh"

KÜFR-İ HÜKMÎ – 1 -

Dînin "Küfür" saydığı sözleri söyliyenin,

Yâhut küfür sayılan işi icrâ edenin,

Kalbinde tasdîk olup, "İnanıyorum" dese,

Yine îmânı gidip, küfre düşer o kimse.

Meselâ, (Hak teâlâ, Arş'dan veyâ göklerden,

Bize bakıyor) demek, küfürdür bu sebepten.

Yine, (Filân müslümân, benim nazarımda, bir,

Yehûdîden farksızdır) diyen de, olur kâfir.

Yalan olan bir söze, eğer ki, (Bu, doğrudur.

Allah dahî biliyor) derse, bu, küfür olur.

“Melekler”i veyâhut “Kur'ân”ı tahkîr etmek,

Küfr olur, hem Kur'ânın bir harfini küçültmek.

Yine, çalgı çalarak Kur'ân tilâveti de,

Aslâ câiz olmayıp, küfür olur elbette.

Hakîkî “Tevrât” ile “İncîl”'e inanmamak,

Kötülemek de yine, küfür olur muhakkak.

Yine, “Peygamberler”i tahkîr etmeye varan,

Söz söyliyenin dahî, îmânı gider o an.

Kur'ânda isimleri geçen Peygamberlerden,

Birine inanmamak, küfr olur yine hemen.

Çok iyilik yapana, (Peygamberden iyidir.)

Diyen dahî, mâzallah, îmânını yitirir.

Peygamber olduğunu söylese biri şâyet,

O ve inananlar da, girerler küfre elbet.

Âhirette olacak şeyler ile istihzâ,

Yâni alay etmek de, küfürdür yine kezâ.

Kabir ve kıyâmette olacağı bilinen,

Azâba, “Akla, fenne hiç uygun değil” diyen,

Yâni aklın ve fennin ardına sığınarak,

Bunları inkâr eden, küfre düşer muhakkak.

Hak teâlâ Cennette, elbet görülecektir.

Bunu inkâr eden de, küfre düştü demektir.

Yine, (Fen bilgileri, islâmî bilgilerden,

Hayırlıdır) diyenin, îmânı gider hemen.

Yine, (Namâz kılsam da, hiç kılmasam da, birdir.)

Diyen de küfre girip, îmânını yitirir.

(Zekât vermem) demek de, alâmet-i küfürdür.

Bu söz de, söyliyenin îmânını götürür.

(Keşke helâl olsaydı fâiz ile zulmetmek.)

Demek de küfürdür ki, bundan da kaçmak gerek.

“Haram”dan olan malı vererek bir fakire,

Bundan sevap bekliyen kimse de, girer küfre.

Haram'dan olduğunu bile bile o fakir,

Verene, hayır duâ ederse, olur kâfir.

Ve “Meşhur sünnetler”den birini beğenmemek,

“Küfr” olur ki, bu gibi hallerden kaçmak gerek.