01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

İmâm-ı Rabbânî “kuddise sirruh”

ÎTİKAD BİLGİLERİ - 1 

"İmâm-ı Rabbânî"nin, birine mektûbunda,

Şöyle buyuruluyor “Îtikad” mevzûunda:

Îtikad edilmesi çok lâzım olanları,

Âlimler, şu şekilde bildirdi ayrı ayrı:

Hak teâlâ, elbette, kendi zâtıyla vardır.

Yâni kendi kendine varlıkta durmaktadır.

Nasıl şimdi “Var” ise, hep “Var” idi önceden.

Ve hep var olacaktır, devamlı, ebediyyen.

Varlığının önünde, sonunda "Yokluk" olmaz.

Çünkü Onun varlığı lâzımdır, O'nsuz olmaz.

O, “Vâcib-ül vücûd”dur, varlığı lâzımdır hep.

Ve herkes, Onun ile varlıkta duruyor hep.

O, birdir, şerîki ve benzeri yok elbette.

Ve Onun, hiç ortağı yoktur ulûhiyyette.

İbâdet olunmaya hakkı olmakta da bir,

Yoktur hiçbir ortağı, yoktur Ona bir nazîr.

Ortağı olmak için, müstakil, yâni kâfî,

Olmaması lâzım ki, bir kusurdur bu dahî.

O, ulûhiyyetinde müstakildir muhakkak.

O halde lüzumsuzdur Ona şerîk ve ortak.

Lüzumsuz olmak ise, bir “Kusur”dur elbette.

Kusur ve noksanlık da, olmaz ulûhiyyette.

Şerîk olacağını düşünmek yâni Ona,

“Olamıyacağı”nı çıkarıyor meydana.

Onda, noksan olmıyan, kâmil sıfatlar vardır.

Bunlar da, “Sübûtî” ve “Hakîkî” sıfatlardır.

Hayat, İlim, Sem', Basar, İrâde, Kudret, Kelâm.

Ve Tekvîn sıfatıyla, sekiz olur hepsi tam.

Bunlar dahî “Kadîm”dir, sonradan olma değil.

Kendinden ayrı vardır, böyle dedi ehl-i dil.

Allah, cisim değildir, değil hem madde ve hâl.

O, zamanlı değildir, olmaz Ona yer, mahal.

Bir cihette değildir, yoktur Onun bir yeri.

Yoktur misli ve zıddı, yoktur hiçbir benzeri.

Ana, baba, zevcesi, yoktur çocukları hem.

“Allah baba” diyenin, îmânı gider o dem.

Bunlar, hep mahlûklarda bulunan nesnelerdir.

Hepsi, birer noksanlık, kusur alâmetidir.

Her şeyi bilicidir, zerreden Arş’a kadar.

Kâinâtta ne varsa, bilir gizli, âşikâr.

Çünkü Odur yaratan ne varsa yer ve gökte.

Zîrâ yaratmak için, bilmek lâzım elbette.

O, önceki sonsuzdan, sonraki sonsuza dek,

Yalnız bir "Kelâm" ile söyleyicidir elbet.