01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Ebû Alî Rodbârî “Rahmetullahi Aleyh”

LÂ İLÂHE İLLALLAH

Bu Allah adamına sordu ki bâzı gençler:

(Rahat yaşamak için, ne yapmak îcâb eder?)

Dedi: (İki cihânda rahat yaşamak için,

Önce “Îmân etmesi” lâzım gelir kişinin

“Îmân eden” bir kimse, kaçarsa hem haramdan,

İbâdet de yaparsa, olur “Kâmil müslümân”.

“Îmân”, altı esâsa inanmakla berâber,

Diğer hükümlere de inanmak îcâb eder.

“Hakîkî müslümân”dan, râzıdır Hak teâlâ.

Bu nîmete kavuşmak için de, en evvelâ,

“Ehli sünnet” üzere, doğru inanmalıdır.

İbâdetleri dahî, ihlâsla yapmalıdır.)

Bir gün de buyurdu ki: (“Îmân”, büyük nîmettir.

Elden çıkacak diye, tir tir titremelidir.

Bir müslümân, “Îmânsız ölmek”ten korkmaz ise,

Son nefeste “Îmânsız ölebilir” o kimse.)

Buyurdu: (Âhirette kurtulmak için, insan,

Olması lâzım gelir, önce “Hâlis müslümân”.

Yâni doğru bir “Îmân, îtikat” edinmeli.

Sonra, “İslâmiyyet”i iyice öğrenmeli.

Bir müslümân evlâdı, evlenecek bir çağa,

Geldiğinde, “İslâm”ı öğrenip yaşamağa,

Lüzum görmez veyâhut vermezse ehemmiyyet,

Mâzallah îmânını kaybedip olur “Mürted”.

Dînin temeli üçtür, İlim, amel ve ihlâs.

Üçüncüyü, insana “Tasavvuf” sağlar esas.

Ve hattâ tasavvufun gâyesi iki şeydir.

Birincisi odur ki, “Îmân” vicdânîleşir.

Yâni insan, dînine sarılır tam ihlâsla.

Îmânı, şüphelerden bir zarar görmez aslâ.

Akıl ve delîl ile ve isbât edilerek,

Elde edilen îmân, böyle kavî olmaz pek.

Nitekim buyurdu ki Kur’ânda cenâbı Hak:

“Îmânın sağlamlığı, zikr ile olur ancak.”

Buradaki “Zikir”den murâd da, bir kişinin,

Her şeyi yapmasıdır, sâdece “Allah” için.)