01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Ahmet Mekkî Efendi “Rahmetullahi Aleyh”

AKILLI OLMANIN ALÂMETİ

Bu zât buyuruyor ki: (Seâdete kavuşmak,

“Müslümân olmak” ile müyesser olur ancak.

“Mü’min olmak” için de, inanmak lâzım gelir.

Önce inanmalı ki, Allah vardır ve birdir.

Görür, bilir, işitir O her bir hâdiseyi.

O, yapar ve yaratır kâinâtta her şeyi.

Ve “hazreti Muhammed”, Onun peygamberidir.

Ancak Ona uymakla, Rabbe kulluk edilir.

Öldükten sonra tekrar, kalkılacak kabirden.

Ve öteki âlemde “Hayat” var ebediyyen.

Ya “Cennet” denen yerde, olacak sonsuz nîmet,

Yâhut da “Cehennem”de sonsuz azâb, eziyyet.

Bu dünyâda yaşıyan insanlar, yüzde doksan,

Bütün yehûdîlerle, bilcümle hıristiyân,

Hattâ bütün dünyâca isim yapmış kişiler,

Devlet adamlarıyla, meşhur siyâsetçiler,

Bütün fen adamları, nice meşhur kumandan,

Brehmenler, budistler, ateşe, puta tapan,

Kimseler, inanır ki, öldükten sonra elbet,

Tekrar “Dirilmek” olup, hayat var ilel ebed.

Her kişi, ya “Cennet”te sonsuz yaşıyacaktır,

Yâhut da “Cehennem”de ebedî yanacaktır.

Bâzı câhiller var ki, “İslâm”ı bilmiyorlar.

Lâkin müslümânlarla istihzâ ediyorlar.

Gündüzleri plaj ve spor sahalarında,

Gece, kızlı oğlanlı, otel odalarında,

Zevk ve sefâ içinde, çalgı, oyun ve kumar,

İçki ve eğlenceyle ömür çürütüyorlar.

Lâzım olan parayı, hak hukuk tanımadan,

Hîleli yollar ile topluyorlar durmadan.

Bunlar, “Dinsiz” olmaya, derler “İlericilik”.

“Ahlâksızlığa” ise, diyorlar “Aydın gençlik”.

“Biz Avrupalılara benziyoruz” diyorlar.

Onlara benzemekle, iftihâr ediyorlar.

Lâkin biri “Îmânlı” ve “Nâmuslu”ysa şâyet,

“Gerici, yobaz” diye, ediyorlar hakâret.

Halbuki Avrupalı ve Amerikalılar,

“Allahın varlığı”na, kesin inanıyorlar.

İnandıkları için, bunlar “Akılsız” da hep,

O inanmıyanlar mı akıllıdırlar acep?

Bunların tuzağına düşenler, ne ahmaktır.

Bu, kendini, ebedî Cehenneme atmaktır.

“Aklı olan”, uyarak ilim, fen ve aklına,

İnanması gerekir “Allahın varlığı”na.

Yâhut bütün dünyânın inandığı şu gerçek,

“Cehennemde ebedî yanmayı” düşünerek,

Korkup, hemen “Îmâna gelmesi” lâzım gelir.

Bu, “Akıllı olma”nın îcâb ve gereğidir.)