01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Alî bin Şihâb “Rahmetullahi Aleyh”

KİMLER SONSUZ YANACAK?

Bu zât buyuruyor ki: (Mü’minin alâmeti,

İkidir, biri, sevmez küfrü ve kâfirleri.

Öbürü, ibâdetler ona pek zevkli gelir.

Haram ve günâhlardan, nefret eder, iğrenir.

Kalpte “Îmân nûru”nun kuvvetlenmesi için,

İki şeyi yapması lâzım gelir kişinin.

Biri, sohbet etmektir “Allah dostları” ile.

Zîrâ kalp temizlenir, onların sohbetiyle.

Bir de, kitaplarını okumaktır onların.

Çünkü kalbi parlatır sözleri o zâtların.)

Bir gün de buyurdu ki: (“Îmân”da altı şart var.

“Îmân etmiş” sayılır bunlara inananlar.

Ancak bunlardan başka, vardır ki “Üç şart” daha,

O “Îmân” makbul olmaz, bu üçü bulunmazsa.

Birisi, can boğaza gelmeden inanmaktır.

İkincisi, “Küfr” olan sözde bulunmamaktır.

Bir de “Hubbu fillah” ve “Buğdu fillah” var ki hem,

“İnanmış” olmak için, bu da mühim ve elzem.

Yâni müslümânları, “Allah için” sevmektir.

Kâfirleri, küfründen dolayı sevmemektir.

Bu üç şarttan birisi bulunmuyorsa eğer,

O kişinin îmânı, olmaz makbûl, mûteber.)

Bir gün de buyurdu ki: (Elbette cenâbı Hak,

Kendini, kullarına bildirmek ve tanıtmak,

Gâyesiyle, onlara Peygamber göndermiştir.

Böylece kullarına, büyük şeref vermiştir.

Sevgili Habîbinin o örnek hayâtını,

Herkesi hayrân eden o güzel ahlâkını,

Öğrenen bir kimsenin, insâfı varsa eğer,

Allah ve Resûlüne inanır, “Îmân” eder.

Allahü teâlânın var ve bir olduğunu,

O Server’in de Onun resûlü olduğunu,

Bilip, tam inanmaya “Îmân etmek” denilir.

Ve böylece inanan kimseye “Mü’min” denir.

Cennet ve Cehennemi yarattı cenâbı Hak.

Her ikisini dahî dolduracak muhakkak.

İnsanlar ve cinlerin pek çoğu, öldüğünde,

Cehenneme gidecek, yarın mahşer gününde.

“Cehennem”, insanlar ve cinlerle dolacaktır.

Peki, kimler ateşte ebedî yanacaktır?

Günâh işliyenler mi? Namâz kılmıyanlar mı?

Hayır, “Îmânı olan” hiç ebedî yanar mı?

“Mü’minler”, cehenneme girseler de, çıkarlar.

Sırf “Allah düşmanları” ebediyyen yanarlar.

Peki günâh işliyen, Allaha düşman mıdır?

Hayır, böyle kimseler kabâhatli kullardır.

“Yaramaz, suçlu çocuk” gibidir sanki bunlar.

Evlâda düşman olmaz elbet anne babalar.)