01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Abdülvehhâb-ı Şa’rânî “Rahmetullahi Aleyh”

ŞEYTÂN ALDATAMAZ

Bu zât buyuruyor ki: (Îmân, bir “Mum”a benzer,

Ve “Cam fener” gibidir etrâfında ameller.

Nasıl çabuk sönerse, mum, feneri olmadan,

“Îmân” da çabuk söner, ibâdet yapılmadan.

“Din”, Allah tarafından gönderilen bir “Yol”dur.

Ebedî seâdeti sağlıyan yalnız odur.

“Din” diye, insanların uydurduğu ne varsa,

Hepsi de “Dinsizlik” ve “Kâfirlik”tir bilhassa.

Hak teâlâ kullara, her “Bin sene”de bir,

BirPeygamberi ile “Yeni din” göndermiştir.

Her kim “îmân” edip de, yapacağı her işi,

İslâma uydurursa, “Müslümân”dır o kişi.

Kim de, islâmiyyeti, nefsânî arzulara,

Uydurmaya kalkarsa, “Kâfir” denir onlara.

Her din, kendinden önce her ne ki din gelmiştir,

Onları nesh eylemiş, yâni değiştirmiştir.

Bizim dînimiz ise, kendinden önce gelen,

Dinleri, kendisinde toplamıştır kâmilen.

Hiç değişmiyecektir kıyâmet gününe dek.

Hak teâlâ, bu dinden râzıdır şimdi bir tek.

Bu dinde üç şey var ki, “İlim”, “Amel” ve “İhlâs”.

Bu üçü bulunmazsa, müslümânlık olamaz.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bu din, “İlim” dînidir.

Dînini bilmiyenin, îmânı gidebilir.

Nasîhatların özü, şudur ki en evvelâ,

Birlikte bulunmaktır “Allah adamları”yla.

Çünkü bu âlimlerin bildirdikleri gibi,

“Îmân” edilmedikçe, her şey “Boş”tur tabii.

Dînin bekçisi olan bu büyük âlimlerin,

Yolunda yürüyenler, azâbtan olur emîn.

Çünkü onların yolu, “Ehli sünnet” yoludur.

Sağa sola sapmıyan, orta ve doğru yoldur.)