01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Abdülvehhâb-ı Şa’rânî “rahmetullahi aleyh “

CEHENNEMDEN KURTULMAK İÇİN

Bu zât buyuruyor ki: (Âhirette kurtulmak,

“Doğru îmân” sâhibi olmakla olur ancak.

“Îmân” doğru olmadan, kurtuluş olmaz aslâ.

Ayrıca, amelleri yapmalıdır ihlâsla.

“Tasavvuf”a girmekten, şudur ki asıl maksat,

Görmüş gibi, kuvvetli olsun îmân, îtikat.)

Bir gün de buyurdu ki: (İbâdet ve tâatlar,

Yapılınca, “Îmân” da cilâlanır ve parlar.

Allahın men ettiği haramlar işlenince,

Bu sefer lekelenir ve kararır iyice.

O halde bir “Îmân”da, azalmak ve çoğalmak,

Amellerden, işlerden ileri gelir ancak.

Yâni iyi amel ve ibâdet yapılması,

Sûretiyle “Îmân”ın çoğalır parlaması.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kâfir veyâ müslümân,

“Son nefes”te bilinir, mühimdir yâni son an.

Kimi, “Küfür” içinde hayat sürer bir ömür,

Lâkin son nefesinde, “Îmân eder” ve ölür.

Kiminin de ömrü hep, geçerse de “Îmân”da,

Mâzallah "Kâfir" olup ölebilir son anda.

Yâni son nefesteki, en son hâle bakılır.

Mahşerde, buna göre muâmele yapılır.

Yâ rabbî, ihsân ettin bizlere “Doğru îmân”.

Bizi, kıl ucu kadar ayırma bu îmân’dan.

Son nefesimizde de “Îmânla” öldür bizi.

“Îmân”dan, bir an bile ayırma cümlemizi.)

Bir gün de buyurdu ki: (Cehennemden kurtulmak,

“Ehli sünnet” üzere “Îmân”la olur ancak.

“Îmânsız car verme”nin iki sebebi vardır.

Birisi “Bâtıl inanç”, yâni “Bozuk îmân”dır.

Zîrâ bozuk olunca eğer îmân, îtikat,

Cehennem ateşinden, olamaz o kul âzâd.

Hattâ îmân, îtikat doğru değilse eğer,

Hiçbir ibâdetine verilmez kıymet, değer.

Îmân, “Ehli sünnet”e uymalı ki bu dinde,

Ancak böyle îtikat makbuldür Hak indinde.

Son nefeste, îmânı tehlikeye düşüren,

Bir sebep de “Dünyâya muhabbet”tir gönülden.

İlk önce “Doğru îmân”, sonra da “Sâlih amel”.

İşte bu ikisidir islâmda iki temel.

Âhirette, bunlardan bize hesap sorulur.

Cehennemden kurtulmak, bunlarla mümkün olur.)