01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Abdülvehhâb-ı Şa’rânî “Rahmetullahi Aleyh”

ÜÇ BÜYÜK DÜŞMÂN

Bu zât, her sohbetinde, “Îmân”dan bahsederdi.

“Eli sünnet üzere îmân ediniz” derdi.

Bir gün de buyurdu ki: (Son nefese bakılır.

Mahşerde, buna göre muâmele yapılır.

Müslümân, büyük günâh işlese de pek fazla,

Üzülüyorsa eğer, “Îmân”ı gitmez aslâ.

Yâni kul, günâhına pişmân olur, sıkılır,

Hemen tövbe ederse, o yine “Îmânlı”dır.

Günâhı, fütursuzca işler ise bir kimse,

Lâkin buna üzülmez, aldırış etmez ise,

Yâni önem vermezse günâha her kim eğer,

Onun, Allah korusun îmânı elden gider.)

Başka birsohbetinde buyurdu ki: (Müslümân,

Mü’min olmıyanları sevemez hiçbir zaman.

Âyet-i kerîmede buyuruldu ki zîrâ:

(Muhabbet beslemeyin mü’min olmıyanlara.)

Yine buyuruldu ki: (Kimin varsa îmânı,

Allah ve Resûlünün, sevmez düşmanlarını.)

İki şekilde olur kâfirlere muhabbet.

Küfrünü beğenirse, “Kâfir” olur o elbet.

Velâkin herkes ile iyi geçinmek için,

“Dost görünmek”, küfrüne sebep olmaz kişinin.

Yâ rabbî, sen ayırma bizi “Îmânımız”dan.

Sana, “Kâmil îmân”la gelelim bu dünyâdan.)

Yine bir genç, nasîhat istedi bir gün ondan.

Buyurdu ki: (Çok sakın, zararlı arkadaştan.

Üç azılı düşmanın vardır ki zîrâ senin,

Bunlar, “Kötü arkadaş”, “Şeytân” ve “Kendi nefsin”.

Bu üçünden, en fazla sana zararı olan,

“Kötü arkadaş”tır ki, iyi sakın onlardan.

Sapıkların yazdığı her “Kitap” ve “Neşriyât”,

“Kötü arkadaş”tır ki, ilk bundan sakınman şart.

Boş vakit geçirmene sebep olan ne varsa,

Onlar da, senin için bir “Düşman”dır bilhassa. 

Bunlar, “Arslan”dan dahî daha zararlıdırlar.

Çünkü senin dînini, îmânını alırlar.)