01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Abdülazîz Dîrînî “Rahmetullahi Aleyh”

ÎMÂNLA ÖLMEK İÇİN

Bu zât buyuruyor ki: (Bir gevşeklik ve gaflet,

İçinde yaşıyorlar insanlar bu gün, hayret!

Uyanmamız lâzımdır acele bu gafletten.

Yoksa, olmaz kurtuluş ebedî felâketten.

“İbâdetten kaçma”nın, iki sebebi vardır.

Biri, islâmiyyete kesin inanmamaktır.

İkincisi, islâma inansa da faraza,

Pek önem vermemektir emirlere, farzlara.

Yâni bu emirleri, mevkî sâhibi olan,

Kimselerin emrinden, hafif görür çok insan.

Her iki sebeple de ibâdetten kaçınmak,

Mü’mine yakışmıyan kötü bir haldir ancak.

Zîrâ “Îmân etme”nin işâreti, bir tektir.

O da, ibâdetleri yerine getirmektir.

Nitekim Resûlullah, açıkça, tekrar tekrar,

O sonsuz azapları bildiriyor âşikâr.

O, sâdık ve emîndir, söylemez aslâ yalan.

O, hak söyleyicidir, doğru söyler her zaman.

Şimdi bâzı insanlar, Ona inanmıyorlar.

Yâhut inansalar da, hiç önem vermiyorlar.

O halde o Resûle, bir “Yalancı”ya olan,

Güven dahî olmazsa, nasıl olur o îmân?

“Îmânım vardır”demek, insanı kurtaramaz.

Dînin emirlerine uymak da lâzım esas.

Öyleyse ey müslümân, eyle hemen istiğfâr.

“Şehâdet”i söyleyip, îmân et şimdi tekrar.)

Biri ona sordu ki: (“Îmân” ile dünyâdan,

Gitmek için, acabâ ne yapmalı müslümân?)

Buyurdu: (Bunun yolu, en son “Allah” demektir.

Son söz Allah olmazsa, o zaman felâkettir.)

Adam bunu öğrenip, gidiyorken evine,

Çağırdı o adamı yanına tekrar yine.

Buyurdu ki: (Evlâdım, öğrendin cevâbını.

Ne zaman anacaksın peki “Allah” adını?)

Dedi ki: (Son nefesim gelince, işte o an,

Hemen “Allah” demeye başlarım ben o zaman.)

Buyurdu: (Ne zamandır o dediğin son nefes?)

Dedi: (Allahtan başka, onu kimse bilemez.)

Buyurdu: (Şu anda da gelebilir mi yâni?)

Dedi: (Hiç belli olmaz, gelebilir tabii.)

Buyurdu: (Şimdi ecel gelebilir diyorsun.

Niçin “Allah” demeyi, sona bırakıyorsun?

Şimdiden acele et, an Rabbinin adını.

Belki ölebilirsin, ne beklersin yarını?

Ecel, öyle âniden gelebilir ki evlât,

Bir kez “Allah” demeye bulunmaz belki fırsat.

Öyleyse sen şimdiden başla “Allah” demeye.

Belki olmaz zamânın, son anda söylemeye.)