01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

İmâm-ı Rabbânî “kuddise sirruh”

TASAVVUFUN GÂYESİ

Bu zât buyuruyor ki: (Tasavvufa girmekten,

Maksat, “Gerçek îmân”a kavuşmaktır esâsen.

Ve hiç kıymet vermeyip bu geçici dünyâya,

Tam “Kul olmak” içindir Allahü teâlâya.

Bu yolun nihâyeti, “Kulluk makâmı”dır ki,

Burada nasîb olur tam “İslâm-ı hakîkî”.

Nefisten hâsıl olan gevşeklik, onda olmaz.

Çünkü nefs, kazanmıştır artık “Îmân” ve “İhlâs”.

İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar.

Lâkin o uyanmanın, faydası olmaz zinhâr.)

Bir gün de buyurdu ki: (Seâdete kavuşmak,

“Doğru îmân” etmekle müyesser olur ancak.

“Îmân” ve “Îtikad”ı doğru yaptıktan sonra,

Emir ve yasaklara uymaya gelir sıra.

Kim ki, Resûlullaha hakkıyla tâbi olmaz,

Yarın mahşer gününde, azâbtan kurtulamaz.

Şu birkaç günlük ömrü, Allahü teâlânın,

Beğendiği şekilde geçirmeye bakalım.

Bir kimsenin işinden, Rabbi râzı olmazsa,

Ölmesi, hayırlıdır, böyle yaşamaktansa.

Uydurmamış olsan da islâma her hâlini,

Hak teâlâ görüyor, senin her ef’âlini. 

Öyleyse “Lâ ilâhe illallah” söyliyerek,

Lâzımdır sabah akşam, îmânı tâzelemek.)

Bir gün de buyurdu ki: (Allahü teâlânın,

Sevgisine kavuşmak istiyen bir insanın,

Önce, “Îtikad”ını düzeltmesi lâzımdır.

Sonra, haramdan kaçıp, farzları yapmalıdır.)

Nasîhat istemişti biri de kendisinden,

Buyurdu: (Emîn olma “Küfür” tehlikesinden.

Nasıl, bir kelimeyle “Îmân” elde edilir,

Bir sözle de, mâzallah o îmân gidebilir.

“Îmân”ı tehlikeden korumak için, önce,

Küfrü mûcip şeyleri öğrenmeli iyice.

Zîrâ hangi kapıdan çıktıysa "îmân" eğer,

Yine aynı kapıdan, geriye avdet eder.

Hak teâlâ îmânı, bizlere etti ihsân.

Cennete, bunun ile gidecek cin ve insan.

Peygamber Efendimiz buyurdu ki bu bapta:

Mü’minler geçerlerken mahşer günü Sırât’ta,

Cehennem seslenir ki: “Biraz çabuk olunuz!

Ki, zîrâ ateşimi söndürüyor nûrunuz.”)

Bir gün de buyurdu ki: (Âhirette kurtulmak,

“Doğru îmân” ve “Hâlis amel”le olur ancak.

Oğlum, dünyâda kalmak zamânı pek kısadır.

Çoğu boş yere geçti, kalan ise pek azdır.

Gençlikte yaptığımız çirkin, fenâ fiiller,

“Tövbe” ve “gözyaşı”yla affedilebilirler.)