01 - "İMÂN" NÎMETİNİN KIYMETİ

Abdülvehhâb-ı Mısrî “Rahmetullahi Aleyh”

İNSANIN ŞEREFİ

Bu zât buyuruyor ki: (Şudur ki bir müslümân,

Elinden ve dilinden, kimseye gelmez ziyân.

Bir insanın şerefi, “İnanç”ta, “Îmân”dadır.

Yâni bütün üstünlük, “Îmânı olan”dadır.

Çünkü o, bağlanmıştır Allah ve Resûlüne.

Bir mes’ûliyyet taşır mahlûkâtın hepsine.

Birine, bir fenâlık düşünse de o bilfarz,

Kalbindeki o “Îmân”, mâni olur, yaptırmaz.

Lâ teşbîh bir köpeğin “Tasma”sı varsa şâyet,

Ondan, hiçbir insana, bir zarar gelmez elbet.

Lâkin yoksa tasması, o, “Sâhipsiz” demektir.

“Îmânsız olanlar” da buna benzemektedir.

Sâhipsiz bir köpeğin, her an ne yapacağı,

Belli olmaz ne zaman, kime saldıracağı.

Bunun gibi “Îmânı olmıyan” kimseler de,

Zarar yapabilirler her insana, her yerde.

Halbuki şöyledir ki kâmil olan bir “Mü’min”,

Elinden ve dilinden, insanlar olur emîn.)

Yine bir sohbetinde buyurdu ki: (İns ve cin,

Yaratıldı sâdece “İbâdet etmek” için.

İbâdet yapmaktan da maksat ve gâye asıl,

Tam, “Hakîkî îmân”a olmaktır sonra vâsıl.

Bu “Hakîkî îmân”a kavuşabilmek için,

Nefsi îmân etmesi lâzımdır o kişinin.

Nefis inkâr ederken hâsıl olan o îmân,

“Îmânın sûreti”dir, bulmamıştır itmînân.

Yâni hep devamdadır küfrüne nefis yine.

Hâlâ düşmânlıktadır inâtla Sâhibine.

Eğer ki vazgeçerse nefis bu inâdından,

“Hakîkî îmân” olup, hiç yok olmaz o îmân.

O zaman, “Ameller” de hakîkî, gerçek olur.

Kul için, asıl maksat ve gâye, işte budur.

Çünkü buyuruyor ki Kitâbında Rabbimiz:

“Ey îmân sâhipleri, gerçek îmân ediniz!”)

Yine bir sohbetinde buyurdu ki: (Bu devir,

“Küfr”ün, bir “Sel” misâli aktığı bir devirdir.

Küfre girip girmemek zamânıdır bu zaman.

“Küfür”den çok korkarak yaşamalı müslümân.

Kim “Îmânsız ölmek”ten korkmuyor ise eğer,

O, îmânsız olarak rûhunu teslim eder.

Lâlettâyin, rastgele yaşamak, uygun değil.

“Küfr”e düşürebilir kulu bir söz, bir fiil.

Meselâ bir günâha, “Ne güzel!” dese insan,

Kaybeder îmânını böyle söylediği an.

Mü’min için, “Îmân”ı, çok kıymetli servettir.

Çünkü “Sonsuz cennet”i temin eden sebeptir.

Onu korumak için, titremeli âdetâ.

Onunla nâil olur çünkü “Sonsuz rahat”a.)