33 - İMÂNLA GİTMEK İÇİN

GIYBET GÜNÂHI

"Abdurrahmân-ı Sânî", âlim ve velî idi.

Söz ve nasîhatleri, pek çok fâideliydi.

Derdi ki: (Uzak durun "gıybet"ten ey insanlar!

Zîrâ gıybet edene, çok şiddetli azâb var.

Nitekim gitti biri, bir Velî'nin evine.

Bir iki lâf söyledi “Haccâc”ın aleyhine.

“Haccâc”, çok insanlara zulmüyle meşhur idi.

O da, bu zulümleri ona söyliyecekti.

Buna rağmen o yine susturdu onu derhâl.

Ve gıybet etmesine vermedi fırsat, mahal.

Ve ona buyurdu ki: (Kardeşim, cenâb-ı Hak,

Bilesin ki, hükmünde çok âdildir muhakkak.

Başkasının hakkını aldığı gibi ondan,

Onun dahî hakkını, alır başkalarından.

Sen, onun işlediği zulüm ile günâha,

Bakıp da, seninkini küçük görme sakın hâ!

Zîrâ o gün, o günâh, çok küçük olsa dahî,

Senin için çok zor ve çetin olur Vallahi.

Bu konuda, (Bu âlim, şu âlimden üstündür.)

Demek bile gıybettir, zîrâ duysa üzülür.)

Biri ona dedi ki: (Gıybet ettim zâtını.

Bu hâlimi hoş gör de, helâl eyle hakkını.)

Ona, cevap olarak buyurdu ki: (Ey kişi!

Rabbimiz kerîh görüp, hoş görmezken bu işi,

Ben nasıl hoş görürüm, tövbe et bu günâha.

Hakkımı helâl ettim, lâkin yapma bir daha.)

Bir gün de buyurdu ki: (İbâdet ve tâatlar,

Yapılınca, îmân da cilâlanır ve parlar.

Allahın men ettiği harâmlar işlenince,

Bu sefer lekelenir ve kararır iyice.

O hâlde bir îmânda, azalmak ve çoğalmak,

Amellerden, işlerden ileri gelir ancak.

Yâni iyi amel ve ibâdet yapılması,

Sûretiyle, îmânın çoğalır parlaması.

İşte ibâdetlerle parlayınca bir îmân,

“Çok” dedi bu îmâna bâzısı ulemâdan.

Harâm işleyince de, o parlaklığı gider.

Buna dahî “Az” dedi yine bâzı âlimler.

Dünyâda en güzel şey, "Rabbini tanımak"tır.

Ve O’ndan gayrisini, kalbinden çıkarmaktır.

Evliyâ olanlarda hâsıl olur kerâmet.

Bu da, Hak teâlâya yakınlıktır begâyet.

Kalbin, Hak teâlâyı zikretmesi yanında,

Kerâmetin kıymeti, hiç yoktur esâsında.

"Evliyâ olmak" için, hem dünyâ, hem âhiret,

Sevgisini, gönülden çıkarmalıdır elbet

Sonra islâmiyyete tam olarak uymaktır.

Harâm ve günâhlardan, kesin uzaklaşmaktır.)