32 - AKLA UYMAK

BU ÖMÜR BİTER

"Şemseddîn-i İznîkî", âlim ve evliyâdır.

Birgün, “İhlâs” hakkında şöyle buyurmuşlardır:

"İhlâs", şu demektir ki, her amelin, her işin,

Yapılmış olmasıdır sâdece "Allah için".

Hak teâlâ buyurdu: (Kul, Allaha ihlâsla,

Tâatten başka şeyle emr olunmadı aslâ).

Mâruf-i Kerhî der ki: (Ey nefsim, bakma halka.

İhlâs ile amel et, kurtulursun mutlaka.)

Ebû Süleymân der ki: (İhlâs ile bir adım,

Atana müjde olsun, budur benim murâdım.)

Rüyâda sordular ki büyüklerden birine:

(Hak teâlâ, ne yaptı senin amellerine?)

Buyurdu: (Allah için yapmışsam her ne amel,

Onların hiçbirine, gelmemiş aslâ halel.

Bir yoldan, ihlâs ile kaldırdığım “Taş” vardı.

O bile, mîzânımın sevap tarafındaydı.

Fakat buna mukâbil, “Bin altın” değerinde,

Verdiğim sadakayı, göremedim yerinde.

Dedim ki: (Yâ ilâhî, sebep ne, bilmiyorum.

O amel, mîzânımda yoktur, göremiyorum.)

O sırada, gâibden geldi şöyle bir nidâ:

(Gönderdiğin yerdedir, ne ararsın burada?)

Hemen hâtırladım ki, verirken o şeyi ben,

Birisi görmüştü de, sevinmiştim içimden.

Demek ki, ben o hayrı, "tam ihlâs"la yapmadım.

Bu yüzden mîzânımda o hayrı bulamadım.)

Bir gün de, genç birine, buyurdu: (Sakın, aman!

İyi bil kıymetini, çabuk geçer bu zaman.

Bu vakti, oyun ile ve fuzûlî şeylerle,

Geçirme ki, sonunda hiçbir şey geçmez ele.

Bu dünyâda lüzumsuz, fâidesiz şeylerin,

Arkasında koşmakla biterse bu gençliğin,

Sonunda pişmân olup, “Âh” edersin elbette.

Ve çetin azâblara düşersin âhirette.

Kıyâmette, azâbtan kurtulabilmek için,

Bu dînin sâhibine ittibâ etmelisin.

Ömrünü, fâidesiz şeyler ile geçirmek,

"Akıllı" insanlara yakışır şey değil pek.

Şaşılacak tarafı şudur ki asıl işin,

Bu şeyler, görünüyor sana güzel ve şirin.

Bütün vakitlerini, dünyâ için harcamak,

Sırf "ahmak" olanların işidir hemen ancak.

Bu ömür fırsatının, bilerek kıymetini,

Allaha kulluk ile geçirmeli vaktini.

Asıl iş, Sâhibine itâat eylemektir.

Habercinin görevi, ancak haber vermektir.)