23 - BİR REHBERE KAVUŞMAK

İHLÂS ELDEN GİDİNCE

"Abdülkâdir Yâfiî", büyük âlim ve velî.

Hâl ehli kimse olup, tesirliydi sözleri.

O, bir gün sohbetinde buyurdu ki: (Bir kimse,

Allaha, ihlâs ile ibâdet eder ise,

Dünyâda, işlerini kolay ve âsân eder.

Kabirde ona acır, âhirette affeder.

İhlâs ile ibâdet ettikten sonra insan,

Her ne gelse iyidir, bilmeli nîmet, ihsân.

İhlâs elden giderse, o zaman çok zor olur.

Zîrâ ihlâs olmazsa, bulunmaz râhat, huzûr.

Bir âlim de, şöylece ederdi ki duâyı:

(Yâ Rabbî, nasîb eyle bana şehîd olmayı.)

Zîrâ şehîd olanın, biri hâriç olarak,

Bütün günâhlarını, affeder cenâb-ı Hak.

Hâriç olan o günâh, elbette “Kul hakkı”dır.

Onun için, ölmeden helâllık almalıdır.)

Bir gün de buyurdu ki: (Dünyâ ve içindeki,

Her şey, Allah indinde bir "Hiç"tir elbette ki.

Hak teâlâ, kulları yarattı tek şey için.

Ki, ibâdet etsinler kendisine ins ve cin.

Kullar, O'na ihlâsla ederlerse ibâdet,

İhsân eder onlara, ebediyyen bir Cennet.

Kendisi buyurur ki: (Söz veriyorum size.

İbâdet ederseniz, Cennet var hepinize.)

Yine buyuruyor ki Kur'ânda hak teâlâ:

(Allah, verdiği sözden, vâdinden dönmez aslâ.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kalp, Allah'a mahsustur.

Yâni kalpte, sâdece "Allah sevgisi" olur.

Bir kalp, tutulur ise Hâlık'ından gayriye,

O, “Hasta” demektir ki, muhtâçtır tedâvîye.

Hak teâlâ, Kur'ânda, bunu beyân ediyor.

(İnsanların kalpleri hastadır) buyuruyor.

“Dünyâ sevgisi”dir ki, kalpteki bu hastalık,

Tedâvî edilmezse, azâba olur lâyık.

"Dünyâ"dan kurtulmanın çâresi, yolu birdir.

Bu, çok namâz ve oruç ve çok zikir değildir.

Dünyâdan kurtulmanın tek yolu şu ki işte,

"Kurtulmuş olanlar"la bulunmaktır birlikte.

Böyle mübârek bir zât bulunmuyorsa eğer,

Onların kitâbını okumak îcâb eder.

Zîrâ okunur ise edeble o kitaplar,

Onların kalplerinden, kalplere feyiz akar.

Çünkü o velîlerin adları, her nerede,

Anılsa, rûhları da hazır olur o yerde.

Onların kalplerinden çıkan “Nûr” ve “Feyiz”ler,

Kararmış gönülleri, temizleyiverirler.

Edebilmek için de onlardan istifâde,

Edebli olmalıdır onlara pek ziyâde.

İnsanın zînetidir zîrâ hayâ ve edeb.

Rahmetin gelmesine, bunlardır iki sebep.)