22 - BÜYÜKLER, AZ KONUŞUR

YÂRIN ÇOK GEÇ

"Ebû Muhammed Râzî", âlim ve evliyâdır.

Kalplere tesir eden, nasîhatleri vardır.

O, bir gün buyurdu ki: (Büyüklerin feyzleri,

Kalpten kalbe akarak, aydınlatır her yeri.

Alabilmek için de o feyzleri kalbine,

"Muhabbet" lâzım gelir, onların herbirine.

Birisini sevmemek, hepsini sevmemektir.

Bu da, o feyizlerden, mahrum olmak demektir.

Ayrıca, iyi kötü, kâfir veyâ müslümân,

Hüsnü zan etmeliyiz her kişiye, her zaman.

"Ben filândan iyiyim", yâhut "Şu kul ne âdî."

Şeytân, böyle diyerek kovulmuştur ebedî.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bu dünyâ, imtihândır.

Gâfil olmıyalım ki, yârın çok geç zamandır.

Bu günden yapalım ki ne yapacaksak eğer,

Zîrâ "Yârın yaparım" diyenler ziyân eder.

Bugün her bir hesâbı, yârına göre yapmak,

Felâketin başıdır, ölüm var çünkü mutlak.

Şu geçen dakîkalar, belki “Son” ânımızdır.

Belki şu kıldığımız, en “Son” namâzımızdır.

Çünkü âhiret ile, bir kaç sâniye kadar,

Aramızda, çok kısa, gâyet az bir zaman var.

Nitekim bir “Zelzele” olacak olsa bu gün,

Bir anda, âhirette oluruz hep topyekün.

Can vermemek için de bir çok "kul hakları"yle,

Helâllaşmak gerekir, her kişi birbiriyle.

Bu dünyâ önce yoktu, sonra da yok olacak.

İki yok arasında, bir hayattır bu ancak.

Bir şeyin olacağı, "Muhakkak" ise eğer,

Onu "Oldu" bilmeli, zamanlar çabuk geçer.

“Ölüm” de, insan için mutlaka gelecektir.

Öyleyse onu şimdi, “Geldi” bilmek gerektir.

Tâbiîn-i izâm'ın, en yükseği olan zât,

Yâni “Veysel Karânî”, buyurur şöyle bizzât:

(Yattığında, ölümü, yastığın altında bil.

Kalkınca da karşında, o senden uzak değil.)

Bir gün de buyurdu ki: (Müslümân, tembel olmaz.

Çalışır, mal kazanır, ama gönül bağlamaz.

Resûlullah, bu bâbta şöyle buyurmaktadır:

(Bu gün, ümmetim için fakirlik hayırlıdır.

Ama âhir zamanda gelen ümmetim için,

Zenginlik seâdettir), doğrusu budur işin.

Dînini muhâfaza etmek için, müslümân,

Muhtâç olmamalıdır kimseye hiç bir zaman.

Rızkın onda dokuzu ticârettedir, ama,

Yaparken, düşmemeli bir günâh ve harâma.

Bütün ibâdetlerin, onda dokuzu ise,

"Helâlden yemek"tir ki, bu lâzım önce bize.

Elbisenin düğmesi, harâmdan olsa şâyet,

Kabûl olmaz, onunla yapılan bir ibâdet.)