22 - BÜYÜKLER, AZ KONUŞUR

ÂHİRET ENDÎŞESİ

İslâm âlimlerinden, “Tâcüddîn Nakşibendî”,

Hâl ehli bir zât olup, büyük velîlerdendi.

Sarmıştı Onu yalnız, âhiret endîşesi.

Yok idi bundan büyük bir dert ve düşüncesi.

Derdi ki: (Ey insanlar, vallahi var Cehennem.

O, dünyâ ateşinden daha şiddetlidir hem.)

Günâh işliyenleri görse idi O şâyet,

Sonlarını düşünür ve üzülürdü gâyet.

Kızmaz, lâkin çok acır, şefkat ederdi ancak.

Derdi: (Aman yâ Rabbî, bunlar nasıl yanacak?

Gaflet içindedirler, gerçeği görmüyorlar.

Hâlbuki önlerinde, çok şiddetli azâb var.

Kızmak değil, acımak lâzım gelir bunlara.

Zîrâ kızmak olur mu, gözü kör olanlara?

Nasıl ki bir âmâya, lâzımsa yol göstermek,

Gerekir bunları da, gafletten îkâz etmek.)

Derdi ki: (Kardeşlerim, îmânı olan kişi,

Nasıl işliyebilir, "günâh" olan bir işi?

Biri görecek olsa o fiili işlerken,

Hayâ edip, vaz geçer o işi işlemekten.

Hâlbuki Allah her an, görüyor kendisini.

Ve biliyor kalbinden neler geçirdiğini.

O, Onu görmese de, görüyor onu Allah.

Bunu bilen bir kişi, nasıl işler bir günâh?

Ve Allah, kendisine yakınken ondan daha,

O, nasıl bile bile isyân eder Allah'a?

Yaptığı her bir işi, kaydediyor melekler.

Mahşerde, bunlar ona sorulur birer birer.

Her işi, ne niyetle yaptı ise, muhakkak,

Hepsinin hesâbını, soracak cenâb-ı Hak.

Sâdece "Amel”ine bakmaz Allah, kulunun.

Bakar ki, "O amelde, maksadı neydi onun?"

Bir bakkal, ölüp gider âhiret âlemine.

Tam “Elli bin” sahîfe getirirler önüne.

Bakıp, o meleklere sorar ki: (Bunlar nedir?)

Derler ki: (Dünyâdaki, senin amellerindir.

Alış veriş yapmışsın, sen ellibin kişiyle.

Herbirine, bir sayfa açıldı işte böyle.

Onlarla ne yaptıysan, ne konuştuysan eğer,

Bütün inceliğiyle yazıldı birer birer.)

Bir gün de buyurdu ki: (Dinde üç esas vardır.

Bunlar da “İlim”, “Amel”, üçüncüsü “İhlâs”tır.

“İhlâs” dahî şudur ki, yaptığı her bir işin,

Allah rızâsı için olmasıdır kişinin.

Kim Rabbine dönerse, samîmî ve ihlâsla,

Allah'ın kulları da, severler onu fazla.

Zîrâ kim Hakk’a dönüp, halk'tan yüz çevirirse,

Allah ve kul katında, azîz olur o kimse.

Her kim de, insanlardan beklerse sevgi, takdîr,

Bilâkis o kimse de, olur zelîl ve hakîr.)