21 - HARÂM, ATEŞ GİBİDİR

DÜNYÂYA ÇALIŞMAK

"Ebül Abbâs Seyyârî" âlim ve velî bir zât,

Bir günkü sohbetinde, şöyle etti nasîhat:

(Aslâ güvenmeyiniz, hiç bir tâatinize.

Allah'a boyun bükmek yakışır zîrâ bize.

Gafletle yapıyoruz, her ibâdetimizi.

Allah'ın merhameti kurtarır ancak bizi.

Olmazsa büyüklerden bir şefâat ve yardım,

Yalnız "Amelimiz"le, kurtulmak zordur yârın.

Hiç kimse kurtulamaz aslâ "Tövbe etmek"ten.

Yapmalı tövbeyi de, ağlıyarak, yürekten.

Büyüklerden biri de, şöyle buyurmaktadır:

(Bizim tövbemiz bile, bir tövbeye muhtâçtır.)

Âlimlerin biri de, buyurur bu mevzûda:

(Derhâl tövbe eyleyin, her ibâdet sonunda.)

Sordular ki: (Efendim, bir çok âlim, evliyâ,

Hep kötülemişlerdir "Dünyâ"yı ekseriyâ.

Hâlbuki dünyâya da çalışmak gerekmez mi?

Çünkü yaşamak için, bu da îcâb etmez mi?

Dünyâ kötü olunca, bunun için uğraşmak,

Dînen mahzurlu mudur çalışıp zengin olmak?)

Buyurdu: (Hayır, aslâ, mal kötülenmemiştir.

Bil'akis Allah, mal'a, Kur'ânda “Hayr” demiştir.

Kötü olan, mal değil, ona gönül vermektir.

Yâni "Mal sevgisi"ni, kalbe yerleştirmektir.

Hâlbuki nazargâh-ı ilâhî'dir kalbimiz.

Kalpleri, kendisine mahsus kıldı Rabbimiz.

Kalp, Allah sevgisinin ve îmânın yeridir.

Kalpte bunlar oldukça, hayattadır, diridir.

Hâlbuki sevmez Allah, "Dünyâ"yı zerre kadar.

Ona, ezelden beri etmemiştir hiç nazar.

Mâdem ki bu dünyâyı sevmiyor Rabbimiz de,

Öyleyse muhabbeti, ne arar kalbimizde?

Mühim olan, insanda gâye, hedef, niyettir.

Yâni, kulun gönlünde olan istikâmettir.

Yalnız "dünyâlık" ise, kişinin tek hedefi,

O, “Dünyâ adamı”dır, çok fakir olsa dahî.

Çünkü sırf nefsi için, dünyâlık eder talep.

Dünyâya yönelmiştir, dünyâyı düşünür hep.

Birinin de gönlünde “Âhiret” varsa eğer,

Dünyâ mâl-ü mülküne, vermiyorsa hiç değer,

Olsa da onun pek çok malı, mülkü, makâmı,

“Âhiret adamı”dır, değil dünyâ adamı.

Çünkü çok malı mülkü, olsa da onun yine,

Lâkin sevgilerini sokmamıştır kalbine.

“İbrâhim Peygamber”in davarları, malları,

Doldururdu bilcümle ovaları, dağları.

Lâkin sevgilerini sokmamıştı kalbine.

Verdi bir gün hepsini, bir kez “Allah” diyene.

“Süleymân Nebî”ye de, verilmişken saltanat,

Kalbinde, zerre kadar sevgisi yoktu fakat.)