17 - KUL HAKKI ÇETİNDİR

MÜTEVÂZI OLUNUZ!

"Abdurrahmân Tafsuncî", büyük âlimlerdendir.

İnsanların kalbini, ilmiyle etti tenvîr.

Bir gün, talebesine buyurdu: (Dinde cihâd,

Sıkıntılı bir iştir, onun için sabır şart.

Sabredenler kazanır, hizmette kızmak olmaz.

Eğer öfke olursa, muvaffak olunamaz.

Kötülük edene de, yapmalıdır iyilik.

Hakîkî mü'min olan, yapamaz çünkü kemlik.

Kim böyle davranırsa, bulur râhat ve huzûr.

Hattâ ömrü uzayıp, bedeni sıhhat bulur.)

Bir gün de buyurdu ki: (Dâimâ af ediniz.

İnsanların aybını, ifşâ eylemeyiniz.

Kim örtücü olursa kulların günâhını,

Allah da kıyâmette, örter onun aybını.

Nasıl davranmasını istersen Rabbin sana,

Sen dahî öyle davran, dünyâda her insana.

Merhametli olursan, merhamet olunursun.

Eğer zulüm yaparsan, sen zulüm bulursun.

Müslümân, mütevâzı, alçak gönüllü olur.

Böyle davrandıkça da, bulur râhat ve huzûr.

Bir gün, bize yemeğe gelmiş idi üstâdım.

Çeşitli yemeklerden, önceden hazırladım.

Onlardan bâzısını sofraya koydum, fakat,

Bir tekini, “Yüksek” bir yere koydum muvakkat.

Öbürleri yenince, koyacaktım onu da.

Ve lâkin dalgınlıktan unuttum o arada.

Nihâyet yemek bitti ve biz kalktık sofradan.

Onu unuttuğumu, ben farkettim sonradan.

Lâkin buna üzüldüm, kırıldı kalbim gâyet.

Üstâdım buyurdu ki: (Kabûl oldu bu dâvet.

Zîrâ kalp kırılırsa bir ziyâfette eğer,

Hak indinde o amel, bulur kıymet ve değer.

Hem yukarda değil de, olsaydı o da yerde,

Diğer taamlar gibi, yenirdi o yemek de.

Ama bak unutuldu, “Yüksek”te olduğundan.

Zîrâ hep mahrum kalır, böyle yüksekte olan.)

Bir gün de buyurdu ki: (Namâz, dinde direktir.

Zîrâ "Müslümân" demek, sanki "Namâz" demektir.

İşin başı “Namâz”dır, mü'mindir namâz kılan.

Eğer kılmıyor ise, şüphelidir o zaman.

Hiç özrü olmaksızın, sırf tembellik ederek,

Beş vakit namâzından, kazâya kalsa bir tek,

Cezâsı, affolmazsa Cehennemde yanmaktır.

Zîrâ Rabbin emrini, bu, hafife almaktır.

Acele kazâ etmek lâzımdır o namâzı.

Yoksa, zaman geçtikçe, kat kat artar cezâsı.

Yâni o farz namâzı kazâ edecek kadar,

Sonradan boş, müsâit geçtikçe dakîkalar,

Ateşte yanacağı müddet de çoğalır hep.

Öyleyse kul Rabbinden, etmeli hayâ, edeb.)