12 - GÜL, OVADA YETİŞİR

İNSANIN KIYMETİ

"Seyyid Ahmed Hicâbî", büyük âlim ve velî.

Nasîhati, herkese olurdu fâideli.

Bir gün, sevdiklerine buyurdu: (Ey insanlar!

Rabbimizin bizlere, sonsuz nîmetleri var.

Bu kadar çok nîmete şükretmek mümkün değil.

Zîrâ âciz kalırlar, bu işte ağız ve dil.

Bu bâbta Hak teâlâ buyurur ki Kur'ânda:

(Size nîmetlerimi yazmak için dünyâda,

Ağaçlar kalem olsa ve denizler mürekkep,

Nîmetlerim bitmeden, denizler biterdi hep.

Bir deniz daha gelse, biterdi o da mutlak.)

Öyle kıymet vermiştir bizlere cenâb-ı Hak.

Ne görebiliyorsak yâni şu kâinâtta,

Ve ne göremiyorsak yerde ve gökte hattâ,

Hepsi, menfaatine yaratıldı “İnsan”ın.

Nasıl kıymet vermiştir Rabbimiz bize bakın.

Yıldızlar, ay ve güneş, bu koskoca kâinât,

Yeryüzünde bulunan, nice hayvan ve nebât,

Hepsini, “İnsan” için yarattı Hak teâlâ.

Bir şeref ve üstünlük olur mu bundan âlâ?

Allah, biz insanlara böyle kıymet veriyor.

(Sizi de, kendim için yarattım) buyuruyor.

Bu kadar nîmetlere nâil olan bu “İnsan”,

Hiç unutabilir mi Rabbini kısa bir an?

Unutursa, ne kadar olur fenâ ve çirkin.

Bundan büyük nankörlük olur mu bir kul için?

Bu, zor bir imtihândır, zîrâ şeytân ve nefis,

Bizi, isyânkârlığa sevk ederler bilâkis.

Allahü teâlâdan gelen nûr ve feyize,

Mâni olan, bizdeki "Nefis"tir önce bize.

İnsanın kendisidir kendine asıl düşmân.

Düşmânı, dışarıda aramayın hiç bir an.

(Ben haklıyım) demeye başladı mı bir kimse,

Tâbi olmuş demektir can düşmânı bu nefse.

(Filân, on para etmez) dediği anda kişi,

Nefsin pençesindedir, bitmiştir onun işi.

Başkasını suçlamak, suçların büyüğüdür.

O, nefse esirdir ki, değildir serbest ve hür.

Şaka değil “Ateş” var, dayanılmaz an bile.

Cennet de, Cehennem de, dolacak insan ile.

Öyleyse, Rabbimizin bize ihsân ettiği,

Nîmetlerin kadrini, bilelim daha iyi.

Birisi "Îmân"dır ki, bu, çok büyük bir nîmet.

Elden çıkarmamaya, verin çok ehemmiyet.

Öbürü "Vücut"tur ki, çok şükür sıhhatteyiz.

Bu büyük nîmeti de, ihsân etmiş Rabbimiz.

Bu emâneti dahî, Onun râzı olduğu,

Yerlerde kullanarak, tam yapmalı kulluğu.

Nasılsa eskiyecek bu vücut en sonunda.

Öyleyse bırakın da, eskisin “Hak yolu”nda.)