11 - GÜL KOKAR, DİKEN BATAR

GÜL KOKAR, DİKEN BATAR

"Abdülvehhâb-ı Gazzî", Allah adamlarından.

Saçtı sohbetleriyle devâmlı ilim, irfân.

Her hâli, insanlara olurdu ibret ve ders.

Hep "Güler yüzlü" idi, severdi Onu herkes.

Her nerede bir vaaz etse idi O halka,

“Günâh işlememek”ten, bahsederdi mutlaka.

Bir gün de buyurdu ki: (Ey insan, aman sakın!

Hiç günâh işleme ki, yanarsın sonra yârın.

Günâh işleyeceksen, sok elini "Ateş"e.

Dayanabiliyorsan, o zaman günâh işle.

Yok dayanamıyorsan, yapma o günâh işi.

Zîrâ çok şiddetlidir Cehennemin ateşi.

Öyleyse ey insanlar, rastgele yaşamayın.

"İslâm âlimleri"nden birini örnek alın.

Her devirde, muhakkak vardır böyle birisi.

O zâta tâbi olup, kurtarın kendinizi.

İnsanlar arasında, böyle yüksek velîler,

Otların arasında, sanki "Gül" gibidirler.

Lâkin unutmayın ki kardeşlerim şunu da,

Yüzlerce "Diken" vardır, her bir gül ağacında.

Zîrâ bu iş böyledir, gül, olmaz hiç dikensiz.

Lâkin “Gül” zannetmeyin kendinizi hemen siz.

“Gül” kokar, “Diken” batar, olur mu ikisi bir?

Hattâ en büyük diken, kendini gül bilendir.

Bir mü'min kardeşini, üzdün ise bir işte,

Elbetteki dikensin ve ona battın işte.

Sen, istediğin kadar "Gülüm" de, kim inanır?

“Diken” gibi, herkesi edersin mutazarrır.

Hakîkî bir müslümân, şudur ki ey insanlar!

Elinden ve dilinden, kimseye gelmez zarar.

“Yumuşak bir halı”ya benzer ki bir müslümân,

Üzerinde gezenler, incinmez aslâ ondan.

Korkmadan, çekinmeden yanına varır herkes.

Çünkü hep bilirler ki, Ondan hiç zarar gelmez.

O, kendini herkesten aşağı, kötü bilir.

Aynaya baktığında, kendisinden iğrenir.

Değil ki bir mü'minden "Uyuz köpek"ten hattâ,

Bile o, kendisini üstün görmez hayatta.

Bir “Karınca”yı bile incitmekten çekinir.

Bilir ki hayvan hakkı, kul hakkı'ndan çetindir.

Hiç bir icraatını, iyi görmez o zinhâr.

İbâdet yapsa bile, eder tövbe istiğfâr.

İyi işlerine de, bulur bir hatâ, kusûr.

Çünkü o, ancak böyle bulur râhat ve huzûr.

Dîne hizmet etse de, kendinden bilmez aslâ.

Emredilen işleri, icrâ eder “İhlâs”la.

Hizmeti çok olsa da, yine boynu büküktür.

"Elimden çıkar" diye, endîşesi büyüktür.

Bunun için, Rabbine yalvarır ki her dâim:

(Yâ Rabbî, bu hizmeti elimden alma benim.)