10 - HANIMLA HELÂLLAŞIN

HANIMLA HELÂLLAŞIN

"Abdurrahmân-ı Sânî", devrinin evliyâsı.

Sohbeti, süpürürdü kalpten kiri ve pası.

O bir gün buyurdu ki: (İnsanda "Nefis" vardır.

O, harâmla beslenen, güçlü bir canavardır.

Allahü teâlânın düşmânıdır o hattâ.

Ve ondan daha ahmak şey yoktur kâinâtta.

Siz, düşmân aramayın dışarda kendinize.

En büyük düşmânınız, “Nefis”tir zîrâ size.

"Yaralı kaplan" gibi, saldırır hiç durmadan.

Hattâ ölene kadar, vaz geçmez bu dâvâdan.

Mühim husûsiyeti şudur ki bir de onun,

İster ki, cümle âlem, emrine eğsin boyun.

Lâkin bulamayınca, dışarda bu zemini,

Hanıma zulmederek, yapar bu isteğini.

Yâni gücü yetmezse başkasını ezmeye,

Bu sefer evde başlar, hanıma zulmetmeye.

Hâlbuki hiç bir amel, havada kalmaz elbet.

Bir bir kayda geçiyor, her bir iş ve hareket.

Yâni her iş, yazılır ya “Günâh”, ya da “Sevap”.

Olur karşılığı da, ya “Seâdet”, ya “Azâb”.

Eğer helâllaşmazsa, çeker acı azâbı.

Hanım da sabrederse, alır sabır sevâbı.

Onun için her mü'min, çıkarken hânesinden,

Helâllık almalıdır, her sabah zevcesinden.)

Bir gün de buyurdu ki: (Elbette ölüm vardır.

"Ölüm", rûhun bedenden ayrılıp çıkmasıdır.

Öyle şiddetlidir ki can verme acısı hem,

Hiç’tir onun yanında, dünyâdaki her elem.

Sanki onun içinde bir "Dikenli çalı” var.

Onu tutup, ağzından, kuvvetle çekiyorlar.

Dikenlerin her biri takılmış etrâfına,

O yerleri yırtarak, çok elem verir ona.

İşte bu çalıdaki "Dikenler", sanki aynen,

Bir "Dünyâ bağlılığı, sevgisi”dir esâsen.

Para pul, mevkî makâm, nâm ve şöhret, sîm-ü zer,

Dünyâ için olursa, "Diken”dir hepsi birer.

Bunlar, hâlis niyetle, yâni sırf “Allah” için,

Talep edilirlerse, olmazlar günâh, çirkin.

Velâkin istenirse, nefse tâbi olarak,

Bu takdirde günâh ve zararlıdır muhakkak.

İşte bu bağlantılar, “Diken” olup hep birer,

Rûhunun çıkmasına, mâni oluverirler.

Ne kadar çok olursa, onun böyle “Diken”i,

Rûhu da, o nisbette zor terk eder bedeni.

Dünyâ bağlılıkları, azaldığı nisbette,

Az olur can acısı, kolay olur mevti de.

Bu türlü bağlılıklar, çok azaldığı zaman,

Olur rûhun çıkması, gâyet kolay ve âsân.

Ve eğer kurtulursa, bunlardan tamâmiyle,

Rûhu çıkıp gider de, haberi olmaz bile.)