08 - TEK ÇÂRE HELÂLLAŞMAK

BÜYÜKLERE DANIŞIN!

"Abdülhakîm Arvâsî", Hak âşığı bir velî.

Sohbeti, insanlara olurdu fâideli.

Şefkat ve merhameti, pek çoktu yârânına.

Her kimin derdi olsa, koşardı hemen Ona.

Yanına giren herkes, kederli olsa da pek,

Çıkıyordu yanından, neş’eli ve gülerek.

O derdi ki: (Herkesin rızkını, cenâb-ı Hak,

Kullarının eliyle, verir âdet olarak.

Her kim çok çok verirse, muhtâçlara malını,

Çoğaltır Rabbimiz de Ona ihsânlarını.

O kısarsa, Allah da ona kısar şüphesiz.

Yâni ihsân edene, ihsân eder Rabbimiz.)

Bir gün de buyurdu ki: (Allah adamlarının,

Yalnız zâhirlerine bakmayın aman, sakın.

Aldanır, büyüklerin dış hâline bakanlar.

İstifâde yerine, görürler büyük zarar.

Zîrâ cenâb-ı Allah, "İnsanlık sıfatları",

Altında gizlemiştir dünyâda bu zâtları.

Kureyş kâfirleri de, Allah'ın Resûlünün,

Zâhirine bakarak, aldanmışlardı o gün.

Derlerdi ki: (Bu nasıl peygamberdir, şaşılır.

Bizim gibi yer içer, sokaklarda dolaşır.)

Lâkin îmân edenler, Ona, "Peygamber" diye,

Bakarak, kavuştular rızâ-i ilâhî'ye.)

Buyurdu ki: (Îmânın, sûret ve aslı vardır.

Aslına kavuşanlar, güzîde insanlardır.

Senelerdir îmânı, anlattım câmilerde.

Anlıyan, üçü beşi geçmemiştir yine de.)

Bu sözün hikmetini, Ondan suâl ettiler.

(Îmânı tam anlamak, niçin zordur?) dediler.

Buyurdu: ("Âmentü"yü yalnız ezberlemekle,

Îmânın hakîkati, kolayca geçmez ele.

Asıl îmân şudur ki, Allah'tan korkusundan,

Aslâ işlememektir bir küçük günâh, isyân.

Meselâ "Kul hakkı"nı düşündüğünde o zât,

Ayağını uzatıp, yatamaz râhat râhat.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ey gençler, aman sakın!

Büyüklere sormadan bir işe kalkışmayın.

Yanılır ekseriyâ, çünkü sizin aklınız.

Sonu pişmânlık olur, sormadan yaparsanız.

Hâlbuki akl-ı selîm sâhibidir büyükler.

Her kararda, “Doğru”yu isâbet ettirirler.

Kendi aklını atıp, kim uysa büyüklere,

Dünyâ ve âhirette, uğramaz bir kedere.

Her kim de beğenirse, yalnız kendi aklını,

Kabûllenmiş demektir, o, kendi zararını.

Hâlbuki bir müslümân, bir iş yapmadan önce,

Bir "Allah adamı"na danışırsa güzelce,

Hayırsız olsa bile, netîcesi o işin,

“Hayr”a tebdîl olunur, Ona sorduğu için.)