07 - ÇOK SEVEN, ÇOK KORKAR

ÜÇ MÜHİM HAK

"Abdurrahmân-ı Tâgî", büyük bir velî idi.

Sohbeti, dinleyene pek çok fâideliydi.

Bir gün de buyurdu ki: (Sakın şu "Üç kimse"nin,

Hakkına riâyette, gevşeklik göstermeyin.

Birisi, "Anne-baba" hakkıdır ki evvelâ,

"Üf" bile söylemeye izin yoktur onlara.

Şöyle ki, genç bir kişi vardı ki sahâbeden,

Annesinin kalbini kırmıştı bir sebepten.

O günlerde bu kişi, geldi "Ölüm hâli"ne.

Gitti tanıdıkları hemen ziyâretine.

Ve lâkin gördüler ki, tutulmuş dili hepten.

Hiç "Allah" diyemiyor lisânı bu sebepten.

Eshâba, çok üzüntü geldi bundan husûle.

Gelip bu vaziyeti, arz ettiler Resûl’e.

Buyurdu: (Annesini çağırın bana onun!)

Söylediler, acele huzûra geldi kadın.

Buyurdu ki: (Ey hâtun, hâlin nasıl oğlunla?)

Dedi: (Yâ Resûlallah, hiç aram yok onunla.

Hanımını kollayıp, üzmektedir beni hep.

Ben, hiç râzı değilim oğlumdan bundan sebep.)

Buyurdu ki: (Oğluna bağışla ki rızânı,

Tutuk dili açılıp, Allah desin lisânı.)

Dedi: (Yâ Resûlallah, çok kırgınım ona ben.

Şimdi "Peki" desem de, yapamam bunu kalben.)

O Server buyurdu ki eshâba bu sefer de:

(Çokça odun toplayıp, ateş yakın şu yerde.)

O zaman kadıncağız, merak etti bu işi.

Dedi ki: (Ne sebepten emrettiniz ateşi?)

Buyurdu ki: (Oğlunu atacağız içine.

Nasılsa lâyık oldu Cehennem ateşine.)

Bunu duyup, Resûl'e yalvardı ki o kadın:

(Ben râzıyım oğlumdan, yakmayın onu sakın!)

"Üç hak"tan ikincisi, "Hoca, üstâd" hakkıdır.

Bunların, ebeveyn'den daha çok hakkı vardır.

Anne-baba, çocuğun dünyâya gelmesine,

Sebeptirler, beslenip hem de büyümesine.

Lâkin hoca ve üstâd, öğreterek dînini,

Kazandırır insana, "Sonsuz seâdeti"ni.

Ve eğer anne-baba, yaparsa hem hocalık,

Onlarda, bu "iki hak" birleşmiş olur artık.

Böyle anne-babanın, hakkı olur iki kat.

Çünkü hem "Ebeveyn"dir, hem de "Hoca ve üstâd".

Bir kimse daha var ki, bizlere hakkı geçen,

O dahî, rızkımıza sebep olan "İşveren".

Her insanın rızkını, Rabbimiz verse de hep,

Lâkin "İşverenler"i, kılmıştır buna sebep.

Onun da hukûkuna riâyet etmelidir.

Zîrâ "Kul hakkı" olup, ödemesi çetindir.

Büyükler buyurdu ki: (İnsana şükretmiyen,

Allahü teâlâ'ya şükredemez katiyyen.)