07 - ÇOK SEVEN, ÇOK KORKAR

KİMSEYİ ÜZMEYİN!

"Vânî Mehmet Efendi", âlim ve evliyâ zât.

Bir gün, talebesine, şöyle etti nasîhat:

Buyurdu ki: (Siz şöyle edin ki mülâhaza:

Cemiyet bir "Beden"dir, fertler de birer "Âzâ".

Birinin ayağına, batsa ufak bir diken,

Onun acısı ile, sızlanır bütün beden.

İşte, bir cemâatin fertleri de böyledir.

Birisi hasta olsa, hepsi üzüntüdedir.

Bunun için herkese, davranın güzel, iyi.

Herkesle hoş geçinip, üzmeyin hiç kimseyi.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bu din, ilim dinidir.

Felâha ermek için, bir “Rehber" gereklidir.

“İslâm âlimleri”dir bu yolda asıl rehber.

Rehber'le yola çıkan, yolda çok râhat eder.

Bir “Gemi”ye benzer ki, bu islâm âlimleri,

Maksada erdirirler gemiye binenleri.

Âlimlere uymamak, akıl kârı değildir.

Gemi varken, yüzmeyi tercîh etmek gibidir.

Biz, "İmâm-ı a'zam"ın binmişiz gemisine.

"Ehli sünnet" denilir, bu geminin ismine.

Her hangi vâsıtaya binerse biri eğer,

Onu süren kimseye, uyması îcâb eder.)

Başka bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan!

İki şeyi unutup, hâtırlama hiç bir an.

Allah için yaptığın "İyi amelleri"ni.

Gayrinin sana olan, "Kırıcı hâlleri"ni.

Zîrâ sen, bir iyilik yapmışsan, o bitmiştir.

Yâni onun sevâbı, defterine geçmiştir.

Lâkin başkalarına, onu her söyledikçe,

Kazandığın o sevap, hep azalır gittikçe.

Ne kadar çok söylersen, o nisbette azalır.

Sonunda koca sevap, bir “Nokta" gibi kalır.

Bunun gibi, birinden görürsen bir fenâlık,

Sabredip, sevâbını alırsan, biter artık.

Lâkin başkalarına söylersen bunu dahî,

Aldığın bu sevap da, azalır gâyet tabii.

Onu her söyleyişte, daha fazla azalır.

“Dağ” kadar bile olsa, bir “Avuç" kadar kalır.

İki şey de vardır ki, uygun olmaz unutmak.

Bunlardan biri "Ölüm", biri de "Cenâb-ı Hak".

Nasıl unutulur ki, bu “Ölüm”, yâni bu "Mevt",

Hepimizin başına gelecektir âkıbet.

Mü'min, sever ölümü ve onu hiç unutmaz.

Zîrâ ölüm olmadan, Rabbine kavuşamaz.

Kim ölümü, yirmi kez düşünürse bir günde,

Yatakta ölse dahî, "Şehit"tir öldüğünde.

Nasıl unuturuz ki hem dahî "Rabbimiz"i,

Yaratan ve hayâtta durduran O’dur bizi.

Biz, O’nun kudretiyle ayakta duruyoruz.

O çekse kudretini, bir anda yok oluruz.)