78 - EBÛ YÂKUB NEHCÛRÎ (Rahmetullahi Aleyh)

HÂLİS KUL NASILDIR?

“Ebû Yâkub Nehcûrî”, bir evliyâ, âlim zât.

İşi hep, insanlara etmek idi nasîhat.

Cömertlik ve şefkati, meşhurdu halk içinde.

Sünneti seniyyeye uyardı her işinde.

Günâhtan pek sakınır, yapardı çok ibâdet.

Cehenneme girmekten, korkardı yine gâyet.

Biri dedi: “Efendim, ben namâz kılıyorum.

Lâkin ibâdetimden, lezzet alamıyorum.”

Buyurdu ki: “Rabbini, yalnız namâzda değil,

Her zaman hâtırla ve O’ndan hiç olma gâfil.

Günâh işlemekten de, kurtarırsan kendini,

Ancak alabilirsin namâzın lezzetini.”

Buyurdu ki: (Bu dünyâ, sanki büyük bir "Deniz".

Ve “Takvâ gemisi”nde, yolcuyuz her birimiz.

Bu yolculuk, sâhilde erecek nihâyete.

O sâhil de, nisbettir “Ölüm” ve “Âhiret”e.)

Buyurdu: “Sırf yemekle, doyarsa biri eğer,

Karnı tam doysa bile, gözü doymaz bu sefer.

Zenginliği “Mal ile” olursa bir kişinin,

O da, hiç zengin olmaz, fakirdir bunun için.

Kişi, ihtiyâcını Rabbine etmezse arz,

İşinin hallolması, kolayca mümkün olmaz.

Kullara arz ederse bir insan her bir işi,

Hor ve zelîl olmaya, mahkûm olur o kişi."

Buyurdu ki: "Hâlis kul", bir farz edâ edince,

Ferahlanıp, kavuşur bir sürûr ve sevince.

Ve eğer terk ederse bir "haram" ve "günâh"ı,

Duyar yine gönlünde, bir huzûr ve ferahı.

Rabbinden gayrisini, düşünmek istemez hiç.

O’ndan konuşulursa, ancak bulur bir sevinç.

Dünyâ'yı sevenlerden, tiksinir, eder nefret.

“Allah adamları”na, besler sevgi, muhabbet.

Her hayırlı işini, yapar hep “Allah için”.

Beklemez insanlardan bir karşılık, âferin.

Allaha ibâdette, saf yapar niyetini.

İstemez, insanlar da bilsin ibâdetini.

"Tevekkül" sâhibidir, Rabbine güvenir hep.

Kendi gibi kullardan, hiçbir şey etmez talep.

Gelirse bir üzüntü, bir musîbet ve belâ,

Der ki: “Bana bunları, gönderdi Hak teâlâ.”

Üzülmeyip, bilâkis sevinir buna gâyet.

Bilir ki, dostlarına gönderir belâ ve dert.

Kimseden şikâyetçi olmaz hiç bundan sebep.

Zîrâ bilir ki bunlar, Allah’tan geliyor hep."

Dediler ki: “Efendim, ne ki acep sebebi,

Büyükler, zevk alırlar belâdan, nîmet gibi.?”

Buyurdu ki: “Öyledir, zîrâ ki Hak teâlâ,

Ancak sevdiklerine gönderir "dert" ve "belâ".

Bunlar da, Rabbimizin “Kemend”idir bir nevî.

Tutup çeker kendine, sevdiği kimseleri.

Onlar dahî sabredip, etmezler hiç şikâyet.

Böylece günâhları, olur af ve mağfiret."